อนนี้หรือ?”บางทีอารมณ์ของหลานเยาเยาก็ขึ้นๆ ลงอยู่บ้าง แต่ดูออกว่านางเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นในเมื่อเสนอออกมาแล้ว งั้นก็หมายความว่า นางมีความรู้สึกกับเขามากเป็นเช่นนี้ก็ดี ต่อไปก็ไม่ต้องกังวล นางจะถูกคนอื่นลักพาตัวไป1256
“ฮะ?” นี่เขาตอบตกลงแล้วเหรอ?ไม่ใช่มั้ง! ข้อเรียกร้องเช่นนี้ก็ตอบตกลงงั้นหรือ?หลานเยาเยามองเขาอย่างสงสัย จึงคิดถึงความน่าเชื่อถือของคำพูดของเขามีมากแค่ไหน“เจ้าสาบานให้มีอันเป็นไป”สาบานอะไรให้มีอันเป็นไป ไร้ความน่าเชื่อถือสำหรับในยุคปัจจุบัน ซึ่งความสำคัญนั้นแตกต่างกันกับสมัยโบราณ“เจ้าเชื่อเรื่องนี้? คำสาบานที่มีอันเป็นไปที่เหนือความคาดหมายเหล่านั้น ให้ข้าใช้ทั้งชีวิตเพื่อทำตามสัญญาคู่เดียวตลอดชีวิตจะดีกว่า”หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะตะลึงเล็กน้อย มองไปที่เขานิ่งแม้ว่าเสียงของเขาจะดูน่าขันเล็กน้อย แต่นางไม่เคยเห็นท่าทางของเขาที่ดูจริงจังขนาดนี้มาก่อนทันใดนั้น!นางเบะปาก กล่าวขึ้นราวกับผิดหวังอย่างมาก:“ไม่กล้าสาบานให้มีอันเป็นไปก็แล้วไป”ความจริงแล้ว มีความสุขมากในใจ“แล้วตอนนี้เจ้ายินยอมหรือยัง?” เย่แจ๋หยิ่งจะไม่เพิกเฉยต่อรอยยิ้มในดวงตาของนางอยู่แล้ว และแล้วจึงรีบไล่ตามชัยชนะทันที1257
พูดอยู่ก็รีบช่วยนางสวมเสื้อผ้า เมื่อเห็นเครื่องหมายบนไหปลาร้าของนาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยครั้งหน้าก็น่าจะประสบความสำเร็จได้!“ยินยอมอะไร?” หลานเยาเยาแสร้งทำเป็นโง่ทันทีแต่ เย่แจ๋หยิ่งจะปล่อยโอกาสค
