รั้งนี้ไปได้อย่างไร?“เป็นผู้หญิงของข้าเย่แจ๋หยิ่งเพียงคนเดียว!”“ก็ดูการประพฤติของเจ้าแล้วกัน เจ้าใช้ทั้งชีวิตเพื่อทำตามสัญญามีคู่เดียวตลอดชีวิต งั้นข้าก็จะใช้ทั้งชีวิตเพื่อบอกคำตอบกับเจ้า”“ได้!”ฟังคำตอบของนาง เย่แจ๋หยิ่งยิ้มในทันที ยิ้มที่แตกต่างจากที่ผ่านมา ราวกับเด็กน้อยจากนั้นเขาก็จับมือนางแล้วรีบเดินลงไปชั้นล่าง ตรงไปที่ห้องอาหารเย่แจ๋หยิ่งเข้าครัวด้วยตนเอง ทำอาหารที่หลานเยาเยาชอบกินเต็มโต๊ะจากนั้นยกก็ไปกินที่ห้องนอนของเย่แจ๋หยิ่งหลังจากกินดื่มอิ่มมื้อหนึ่งแล้วหลานเยาเยานั่งอยู่หน้าของหน้าต่าง มองไปที่กระถางต้นไม้เล็กๆ ที่แขวนอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง ในใจหวั่นไหว แล้วนำมันลงมาวางไว้บนโต๊ะ“เจ้าชอบมันหรือ?”1258
เย่แจ๋หยิ่งที่เปลี่ยนเป็นชุดดำทั้งร่างเดินมา นั่งลงที่ข้างกายหลานเยาเยา“ไม่ใช่ ข้านึกถึงเรื่องหนึ่ง”“หืม?”เผชิญกับความสงสัยของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยานำเลือดที่หานแสให้เอาไว้ในวันนี้ออกจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ“สิ่งนี้คือเลือดในตัวที่เอาออกมาจากคนไข้ของเย่หลีเฉินที่พามาในวันนี้ ผู้นั้นมีโรคประหลาดมาก เขาไม่ได้โดนกู่ และไม่ได้โดนพิษ แต่มีสองสิ่งที่มองไม่เห็นในร่างกาย กำลังปะทะกันอยู่และสองสิ่งนี้ เป็นอันตรายถึงชีวิต มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ในร่างกายของเขาเพราะร่างกายมนุษย์ไม่สามารถทนต่อสิ่งนี้ได้ หากสัมผัสก็จะตายแต่ ผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ได้ แม้ว่าเขาจะได้รับความทรมานอยู่บ่อยครั
