“ใช่ เจ้าเดาไม่ผิด ก็คือผงคัน แต่ผงคันนี้ไม่ใช่ผงคันผิวหนัง เจ้ากลับไปเตรียมยาแก้พิษก่อน ไม่เช่นนั้นจะคันมากขึ้นเรื่อยๆ จะคันจนอยากจบชีวิตตนเอง”จะตายหรืออยู่ก็อยู่ที่เจ้าสร้างมันขึ้นเองแต่!แต่หากต้องการทำยาถอนพิษ ในเวลาไม่กี่วันซึ่งเป็นไปไม่ได้หลังจากชายร่างเตี้ยวัยกลางคนจากไป สายตาหลานเยาเยาหันไปจ้องไปที่ชายในชุดคลุมสีม่วงเข้ม ก็คือชายที่ชื่อหานแสผู้นั้น……“ตอนนี้ตาเจ้าแล้ว ดูสีหน้าซีดจนไม่เป็นปกติ คาดว่าจะป่วยแล้วจริงๆ เจ้าเดินขึ้นหน้ามาเองเถิด!”การแสดงออกเมื่อครู่ตอนนี้หลายคนที่อยู่ที่นี่ยังตกใจไม่หาย！ดังนั้นในเวลานี้ นางจะต้องเล่นตัวในฐานะพราชายาเย่อย่างไรก็ตามโรคของหานแสผู้นี้มีอยู่จริง แม้ว่าเย่หลีเฉินจะเครียดจนอาเจียนเป็นเลือดก็ตาม จะคว้าโอกาสที่หาได้ยากและมีค่ามากในครั้งนี้อย่างดีแน่นอน ให้เป็นบทเรียนกับเขาเป็นจริงอย่างที่คาดไว้!1232
เมื่อนางพูดจบ เย่หลีเฉินขมวดคิ้ว จากนั้นมองไปยังหานแส เขาไม่ได้พูดอะไรแต่หานแสเองที่พยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นก็เห็นหานแสค่อยๆ ลุกขึ้น มองดูผอมแห้งแรงน้อย เวลาที่เดินทรงพลังมาก ให้ความรู้สึกกดดันที่มองไม่เห็นความรู้สึกกดดันเช่นนี้กับความรู้สึกกดดันที่เย่แจ๋หยิ่งเคยให้นางแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ว่าแต่ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างไรนั้น นางเองก็อธิบายไม่ได้หลังจากหานแสเดินถึงตรงหน้านาง ไม่ได้นั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ นาง แต่ยืนอยู่ตรงนั้น รอนางพูด“นั่
