งเถิด!”เมื่อนางพูดออกมา หานแสผงกศีรษะแล้วนั่งลงหลานเยาเยาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่ฮัวหยู่อันยื่นให้ จากนั้นวางบนข้อมือของหานแสทำการจับชีพจรเพียงแค่มือของนางอยู่ที่ชีพจรยังไม่ถึงสามวินาที นางดูหวาดกลัว รีบหยิบผ้าเช็ดไปหน้าทันที เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน สีหน้าจริงจังอย่างมากเห็นเช่นนั้น！ทุกคนคิดว่าหลานเยาเยาก็เหมือนกับหมอคนอื่นๆ ไม่สามารถรักษาได้ มีเพียงหานแสเท่านั้นที่ยังคงดูสงบเป็นปกติ ขยับเล็กน้อยมีหมอนับไม่ถ้วนที่จับชีพจรให้เขามาแล้ว ไม่ว่าจะมีชื่อเสียง หรือไม่มีชื่อเสียงอาการที่แสดงออกตอนพวกเขาจับชีพจรให้เขา เขายังคงจำได้1233
มีน้อยคนที่สามารถรู้อาการป่วยได้ในทันที แม้ว่าจะมีหนึ่งหรือสองคนที่อ้างว่าเป็นหมอเทพก็ตาม รู้สาเหตุการป่วยของเขา แต่สำหรับการรักษาของพวกนอกจากการส่ายหน้าแล้ว ก็ถือถอนหายใจแต่ยังไม่ผู้ใดที่จับชีพจรแล้ว แสดงออกถึงอาการเช่นนี้นาง……ผู้หญิงที่มีอายุประมาณสิบห้าปี วิชาการรักษาล้นหลามเกินหมอผมหงอกเหล่านั้นได้อย่างไร?“อาการป่วยของเจ้าน่าสนใจมาก!”ในขณะที่พูดประโยคนี้ หลานเยาเยาก็ยิ้มออกมาทำให้ทุกคนคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ!น่าสนใจ?พระเจ้า หมอทั่วไปจะบอกได้เพียงว่ามันแปลกไม่ใช่หรือ?หลานเยาเยากลับใช้คำว่าน่าสนใจมาเปรียบเปรย ความรู้สึกเช่นนี้ก็เหมือนราวกับเห็นอะไรที่น่าสนุก“พราชายาเย่หมายความว่าอย่างไรขอรับ?”เย่หลีเฉินกำลังจะพูด แต่เสียงของเขายังไม่ได้เปล่งออกมา หานแสก็พูด
