อื่นไม่รู้อะไรเลยหากไม่ใช่เพราะได้ยินว่าหานแสมีโรคที่รักษาไม่หาย รวมไปถึงความต้องการแก้แค้นหลานเยาเยา คิดว่าเขากับหานแสเพียงแค่พบกันโดยบังเอิญก็แค่นั้น“อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง!”แล้วหานแสผู้นี้เป็นใครกันแน่?“ไม่ทราบว่าพราชายาเย่มีวิธีรักษาหรือไม่ขอรับ?” สำหรับเรื่องนี้ หานแสเขารู้สึกว่าเป็นเพียงคำถามที่เกินความจำเป็นเท่านั้นไม่ว่าอย่างไร!สิบกว่าปีแล้ว เขาทนทุกข์ทรมานมามาก ความหวังที่ครั้งหนึ่งเคยมีเหล่านั้นได้สูญหายไปนานแล้วตามกาลเวลา“เรื่องนี้หรือ……ไม่มี!”อันที่จริงมันก็ไม่ได้หมดหวังเลยมีเดียว แต่นางไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนที่ไม่เกี่ยวข้อง และทำให้เย่แจ๋หยิ่งและนางตกอยู่ในอันตรายแม้ว่าบุคคลนี้จะดูไม่มีอันตราย ก็ไม่ได้1236
“เป็นเช่นนี้จริงด้วย!”เย่หลีเฉินทำท่าทางเหมือนว่าเขารู้อยู่แล้ว สำหรับการปฏิเสธของหลานเยาเยาในสายตาของเขาก็มีการดูถูกมากขึ้นแต่ เมื่อนึกถึงหมอเทพที่หานแสเคยตามหา สามารถวินิจฉัยโรคได้มีไม่ถึงสามคนแน่นอน และเมื่อคนเหล่านั้นที่มีวิชาการรักษาที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ผมหงอกไปหมดแล้วและตอนนี้หลานเยาเยาเพิ่งสิบห้าปี อยู่ในระดับใกล้เคียงกับเหล่าหมอเทพ นี่ถือเป็นอัจฉริยะในโลกของวิชาการรักษาเลยทีเดียว!รู้สึกไม่มีความสุขขึ้นมาทันใด“อาการก็ดูเสร็จแล้ว ผลก็ออกมาแล้ว เสด็จหลาน！ ข้าไม่รั้งพวกเจ้าไว้กินข้าวแล้ว อย่างไรตอนนี้ เสด็จอาของเจ้าก็ไม่อยู่ที่จวน ข้าก็ยุ่งกับเรื่องต่างๆ ในจวน ยิ่ง
