“หึๆๆ เสด็จอาสะใภ้บอกว่าเขาไม่ป่วย? งั้นเสด็จอาสะใภ้ท่านต้องตรวจให้ชัดเจน” ไม่รอหลานเยาเยาพยักหน้าเห็นด้วย เย่หลีเฉินก็ได้สั่งให้คนนำผ้ามาชิ้นหนึ่งมาวางผ้าชิ้นนั้นไว้บนมือของชายร่างเตี้ยวัยกลางคน ไหม้เกรียมและละลายด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าทันที จากนั้นกลายเป็นผงสีดำ“ตอนนี้เสด็จอาสะใภ้เห็นชัดเจนแล้วหรือยัง? ผ้าธรรมดาเพียงแค่สัมผัสผิวหนังของเขา ก็จะละลายเป็นผง เป็นขนาดนี้ ท่านยังบอกว่าเขาไม่ได้ป่วยหรือ?”“ใช่ไง! ไม่ป่วยไง!” หลานเยาเยากล่าวอย่างจริงจัง“ไม่ป่วย?” เย่หลีเฉินหัวเราะด้วยความโกรธทันที “งั้นเสด็จอาสะใภ้ท่านเคยรู้หรือไม่ ใครก็ตามที่เพียงแค่สัมผัสผิวหนังของเขาจะติดโรคประหลาดของเขา”“รู้สิ!”“รู้ ท่านยังบอกว่าเขาไม่ป่วย? เสด็จอาสะใภ้ หากไม่มีหมุดแข็งอันใช้เจาะทองก็อย่าทำงานโดยไม่มีเครื่องมือที่เหมาะสม ไม่เช่นนั้นรักษาชื่อเสียงไว้ไม่ได้ไม่ว่ายังอาจจะเสี่ยงชีวิตถึงตายได้”ขณะที่พูดประโยคนี้ เย่หลีเฉินราวกับเห็นสภาพของหลานเยาเยาที่รักษาชื่อเสียงไว้ไม่ได้ ถูกอ๋องเย่ทอดทิ้ง คุกเข่าอ้อนวอนตรงหน้าเขาแล้วใครเล่าจะรู้……1225
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ ดังนั้นนั่นเป็นเหตุผลที่ตัดเศษผ้าจากบนตัวเขาจับชีพจรผ่านผ้าที่กั้นไง!”“อะ อะไรนะ?”เย่หลีเฉินรู้สึกงุนงงเล็กน้อยเหมือนเมื่อครู่หลานเยาเยาจับชีพจรโดยขั้นด้วยเศษผ้าจริงๆ และผ้าชิ้นนั้น ก็ยังตัดออกจากตัวชายร่างเตี้ยวัยกลางคนผู้นั
