ากนั้นทำปากดัง “จ๊วบ ๆ”“เจ้า ไม่ได้ป่วย แต่จงใจกินยาพิษ ทั้งที่รู้ว่าผิวหนังสัมผัสคนไม่ได้ แต่ไม่ได้รับการเตือนเมื่อข้ากำลังจับชีพจรให้เจ้า หากไม่ใช่เพราะข้ามีวิชาการรักษาที่ยอดเยี่ยม ก็จะต้องถูกเจ้าฆ่าตายหลังจากนี้สามวัน เจ้าควรได้รับโทษอย่างไรกัน?”หลานเยาเยาจ้องชายร่างเตี้ยวัยกลางคนกล่าว ไม่ได้เสียงดัง แต่กลับทำให้ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนมีคราบเหงื่อบนหน้าผาก “ติ๋งๆ ” หยดลงกับพื้นด้วยความตกใจ1227
จากนั้น……คุกเข่าลงดัง “พรึบ”“ข้าน้อยผิดไปแล้ว ได้โปรดพราชายาเย่ไว้ชีวิต! ข้าน้อยได้เตรียมยาถอนพิษไว้จำนวนมาก ลอบสังหารพราชายา เป็นเพียงแค่เกิดจากการคิดทดสอบ ได้โปรดพราชายาเย่ตรวจสอบข้อเท็จจริงด้วยข้อรับ!”ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนไม่โง่ในขณะที่หลานเยาเยาจับชีพจรให้เขาผ่านแถบผ้า เขาสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ แต่เขาเป็นแค่คนรากหญ้า ตํ่าต้อยคำพูดย่อมไม่มีนํ้าหนัก ไม่กล้าที่จะพูดออกไปตอนนี้เรื่องราวถูกเปิดเผย ทำได้เพียงแค่คุกเข่าคำนับขอความเมตตาเท่านั้นเย่หลีเฉินที่ตื่นจากอาการช็อก ดวงตามองหลานเยาเยาลึกลงไป ในใจรู้สึกสับสนเขาจ้องมองไปที่ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนที่คุกเข่าคำนับจนหัวมีเลือดไหลกล่าวขึ้นช้าๆ : “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำให้เขาลำบากใจ ข้าให้เขาทำเช่นนั้นเอง”โห!ดูไม่ออกเลย เศษสวะนี่ยังมีความรับผิดชอบอีกด้วยหึ แล้วยังไง?ผู้ที่คิดไม่ดีต่อนาง นางจะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร?1228
“ดีมาก เจ้าเป็นถึงองค์ชายรั
