“ข้าบอกตอนไหนว่าจะสังหารเจ้า?”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากปากของจางอวิ๋นฉิงเฟิงที่กำลังตัวสั่นงันงกได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที “ลูกพี่! ท่าน… ท่านจะไม่ฆ่าข้าจริงรึ?”“ข้าจะฆ่าเจ้าไปเพื่ออะไร?” จางอวิ๋นเลิกคิ้วถามกลับ“ขอบคุณลูกพี่! บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ วันหน้าข้าฉิงเฟิงต้องตอบแทนอย่างแน่นอน!”ฉิงเฟิงรีบโขกศีรษะให้จางอวิ๋นหนึ่งทีดัง ปึก! ก่อนจะลุกขึ้นลนลานทำท่าจะเหาะหนีไปทันทีโดยไม่รอกล่าวลาทว่า…ตูม!ยังไม่ทันที่ร่างของเขาจะพ้นจากหลังพยัคฆ์ลายพาดกลอน คลื่นพลังอูสีน้ำเงินเข้มก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นกำแพงหนาทึบขวางหน้าเขาเอาไว้อย่างจัง!“ละ… ลูกพี่? ไหนท่านบอกจะไม่ฆ่าข้าไง?”ฉิงเฟิงตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ หันกลับมามองจางอวิ๋นด้วยใบหน้าซีดเผือดและรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้“ถูกต้อง ข้าไม่ฆ่าเจ้า…” จางอวิ๋นพยักหน้าเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง “แต่ข้าอนุญาตให้เจ้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”“เอ่อ…” ฉิงเฟิงอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกจางอวิ๋นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นดูเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ “ข้างกายข้ากำลังขาดคนที่มีพรสวรรค์ด้านการสำรวจ… พอดีเมื่อครู่ข้าเห็นความสามารถของ
