ฉิงเฟิงกรีดร้องโหยหวนในใจ งัดเอาแรงเฮือกสุดท้ายที่มีออกมาสับเท้าหนีตายชนิดที่ไม่คิดชีวิตแต่ทว่า… ผู้บำเพ็ญมารระดับหยวนอิงที่ไล่กวดมาด้านหลังนั้นมีความเร็วเหนือกว่าหลายขุม ระยะห่างระหว่างผู้ล่ากับผู้ถูกล่าจึงค่อยๆ หดสั้นลงเรื่อยๆ ราวกับนับถอยหลังสู่ความตายเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ไล่จี้เข้ามาประชิดแผ่นหลังฉิงเฟิงก็แทบจะสิ้นหวังหรือว่าชื่อเสียงอันเกรียงไกรของนายน้อยป้อมจิตปฏิพัทธ์อย่างข้า… จะต้องมาจบสิ้นลงในที่รกร้างแห่งนี้?“โชคดี?”เขาทอดสายตาขึ้นไปมองบนท้องฟ้าอย่างน่าสมเพชทันใดนั้น สัญชาตญาณอันแม่นยำก็สัมผัสได้ถึงลางบอกเหตุบางอย่าง… กลิ่นอายแห่ง ‘มหาศิริมงคล’ ที่จู่ๆ ก็ปรากฏวูบขึ้นเหนือหุบเขา!แม้จะงุนงงและสับสน แต่เขาก็กัดฟันพุ่งทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าตามสัญชาตญาณนั้นทันที“หือ?”เหล่าผู้บำเพ็ญมารที่ไล่ตามมาต่างพากันเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจถ้ามันเลือกวิ่งหนีไปตามทางออกหุบเขา ยังพอมีโอกาสรอดริบหรี่ แต่ดันบินขึ้นฟ้าที่มีม่านพลังปิดกั้นอยู่แบบนั้น… นั่นมันไม่ต่างอะไรกับการวิ่งหาที่ตายไม่ใช่รึไง?แม้จะไม่เข้าใจความคิดของเหยื่อ แต่พวกมันก็รีบเร่งความเร็วไล่ตามขึ้นไปทันทีเจ้าหมอนี่เห็นตัวตนของพวกมัน แถ
