ณ ยอดเขาน้อยแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากจุดที่วังเซียนตั้งตระหง่านออกไปหลายร้อยลี้วูบ—!ห้วงมิติเหนือยอดเขาพลันเกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงทันใดนั้น ร่างของหนึ่งคนและหนึ่งเสือก็ปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าราวกับภูตพรายไม่ใช่ใครอื่น… จางอวิ๋นและพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนคู่ใจโฮกกก—!พยัคฆ์ลายพาดกลอนคำรามลั่นด้วยความตื่นตระหนกขนทั่วร่างลุกชัน“จะแหกปากหาพระแสงอะไร เงียบๆ หน่อย!”จางอวิ๋นตวาดเสียงเข้มพยัคฆ์ลายพาดกลอนชะงักกึก หุบปากทันควัน ก่อนจะก้มหน้าลงมองมนุษย์ตรงหน้าด้วยความตกใจ “คะ…คุณชาย??”เมื่อครู่มันกำลังเดินเตร็ดเตร่อย่างสบายอารมณ์อยู่หน้าวังเซียน จู่ๆ ก็ถูกขุมพลังงานลึกลับห่อหุ้มร่าง แล้วก็ถูกกระชากผ่านห้วงมิติมาโผล่ที่นี่ในชั่วพริบตาพอเห็นใบหน้าของจางอวิ๋น มันก็เข้าใจสถานการณ์ทันที“คุณชาย… ท่านเป็นคนส่งข้ามาหรือขอรับ?”“เออ”จางอวิ๋นตอบรับสั้นๆ สายตาทอดมองออกไปไกลลิบภาพเบื้องหน้าคือวังเซียนขนาดมหึมาที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า กำลังพังทลายลงมาอย่างช้าๆ โครงสร้างหินยักษ์แตกร้าวและร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ก่อให้เกิดฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่วบริเวณเขาไม่ได้มีท่าทีแปลกใจแต่อย่างใด ราวกับคาดเดาจุดจบนี้ไว้อยู่แล้ว“
