พอมาถึงหน้าเตียงของหลานเยาเยาก็ต้องตกใจกับท่านอนของนาง นางเพ่งมองอยู่นาน เพ่งเท่าไหร่ก็ดูไม่ออกว่านางจัดท่านอนยังไง?มันระดับยากไปแล้ว!พอได้ยินประโยคนี้ หลานเยาเยายกมุมปากขึ้นน่าจะเพราะเมื่อคืนฝันว่าเล่นโยคะ……ดังนั้นจึงรีบลุกขึ้น หลังจากใส่เสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาเสร็จจึงจับชีพจรให้โหลวเย่วแม้ร่างกายนางจะยังอ่อนแออยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไร“ข้าว่าข้าเจอแล้ว ตั้งแต่ข้าตื่นขึ้นมาจนถึงตอนนี้ เจ้าก็จ้องข้าตลอด เจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าไม่ยินยอมเจ้าหรอกนะ”พูดจบหลานเยาเยาก็ป้องกันตัวเองแน่นหนาทำท่าเหมือนกับให้ตายยังไงก็ไม่ยินยอม”จึงทำให้โหลวเย่วไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ที่นางมองนางอย่างนั้นมันก็มีเหตุผล“เยาเยา จู่ๆข้าก็รู้สึกว่าเจ้าน่าดึงดูดมาก แค่มองเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำให้ผู้ชายพันหมื่นคนหลงได้……”“หยุดๆๆ เจ้าอยากจะพูดอะไร?”โหลวเย่วยังไม่ทันพูดจบก็ถูกนางตัดบท1210
เช้าตรู่อย่างนี้โหลวเย่วจะทำอะไร?“เมื่อวานคุณหนูแต่ละตำหนักมาเยี่ยมชม วันนี้เช้าตรู่ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็มีเสด็จพี่องค์ชายรัชทายาทและคุณชายคุณหนูตระกูลขุนนางสองสามคนมาที่ตำหนักแล้ว จนถึงตอนนี้ก็รอมาเกือบสองชั่วยามแล้วบอกว่ามีคนป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ จึงตั้งใจมาเชิญท่านไปตรวจ ข้าดูแล้วท่าทางมันผิดปกติดังนั้นจึงมาหาเจ้าที่นี่เพื่อดูว่าเจ้ามีวิธีการอะไรไหม”โหลวเย่วลูบคางเบาๆทำท่าราวกับตนเองเป็นนักสืบดวงตาของหลานเยาเยาหรี่
