“เรียนพราชายา ข้าน้อยได้ตรวจพบว่าคนวางยาพิษเมื่อวานเคยพบกับถังมู่หวั่นลูกสาวของเฉิงเสี้ยงถึงสองครั้ง ขนาดนางที่เดิมทีคิดจะเที่ยวทะเลสาบก็ยังยืนกรานจะมาที่ตำหนัก”“อื้ม รู้แล้ว!”ว่าแล้ว!ที่แท้ก็เกี่ยวข้องกับถังมู่หวั่นแต่ทันใดนั้นนางก็มีสิ่งที่ยังสงสัยมองไปยังองครักษ์ลับที่จากไปอย่างรวดเร็ว พึมพำกับตนเองว่า:“ข้าสั่งให้เขาไปสืบเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”จื่อซีที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง ใจก็กระตุกวูบคิดจะพูดขึ้นมาแต่ก็ถูกเสียงของฮัวหยู่อันแทรกขึ้นมาก่อน: “คาดว่าองครักษ์ลับของท่านอ๋องจะฉลาดขนาดนี้”“ฉลาด? อันนี้นี่ไม่แน่ใจ พวกเขาฟังแต่คำสั่งของเย่แจ๋หยิ่งมาโดยตลอดนอกจากเจ้าคนโง่จื่อซีแล้วคนอื่นๆก็ทำแต่หน้านิ่งๆ จะเอาที่ไหนไปฉลาด?”จื่อซีที่ถูกพูดว่าเป็นคนโง่ ในใจก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรเขาโง่อย่างไร?เขาฉลาดนะ เดิมทีคิดอยากจะแก้ต่างให้ตนเอง แต่พอได้ยินหลานเยาเยาพูดก็เข้าใจขึ้นมาทันที: “อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว เย่แจ๋หยิ่งต้องสั่งให้เขาตรวจสอบแน่”เมื่อเห็นดังนั้น จื่อซีจะรีบพูด1196
“ก็ไม่แน่ องครักษ์ลับของพวกเรานี้บางทีก็ฟังคุณชายเหลียงเฉิน”ที่จริงไม่ใช่อย่างนั้น!แน่นอนว่าองครักษ์ลับฟังแต่คำสั่งของเจ้านายเท่านั้น ที่เขาพูดไปอย่างนั้นก็เพื่อไม่ให้หลานเยาเยาคิดไปมั่วๆ“โม่เหลียงเฉิน? เขาอยู่ที่จวนอ๋องเย่?”ในเมื่ออยู่ที่จวนอ๋องเย่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่ออกมา? หรือว่ามีแผนร้าย?ดังนั้นนางจึงรีบหันหัวม
