ามองจื่อซี ถามทีละตัวว่า:“เย่แจ๋หยิ่งไม่อยู่ที่ตำหนักจริงหรือ?”“ไม่อยู่ ไม่อยู่ เจ้านายออกไปข้างนอกสักสองสามวัน?” ตอนที่พูดนี้จื่อซีก็โดนหลานเยาเยาจ้องจนด้านหลังเหงื่อออกใครจะรู้……“งั้นก็ดี งั้นก็ดี พวกเจ้าลงไปเถอะ!”ห้องอาบนํ้าในตำหนักนี้นางคิดวุ่นวายมานานเย่แจ๋หยิ่งไม่อยู่ก็ดี ตอนที่นางไม่มีธุระอะไรจะได้ไปแช่นํ้าร้อนสักสองสามวันเพียงแค่รอมีโอกาส นางก็จะแอบไปหลังจากฮัวหยู่อันถูกหลานเยาเยาไล่ออกไปก็ตรงไปยังห้องครัว ตั้งแต่ที่นางเข้ามาที่จวนอ๋องเย่เป็นสาวใช้ของหลานเยาเยา นางก็เป็นแขกประจำของห้องครัวไปแล้ว1197
แล้วก็คุ้นเคยกับคนในห้องครัว แต่ทว่าวันนี้กลับมีคุณชายรูปหล่อกั้นอยู่ตรงปากประตูราวกับรอใครอยู่แต่ทว่าทันทีที่ฮัวหยู่อันเห็นเขา ตาก็มืดรีบเดินอ้อมไป“ทำไมแม่นางฮัวเห็นข้าแล้วจึงหลบไป หรือเจ้ากำลังกลัวข้า?”คุณชายเหลียงเฉินแฉลบตัวไปปรากฏอยู่ตรงหน้าฮัวหยู่อันด้วยสีหน้าลํ้าลึกและมั่นใจ“ข้าเห็นเจ้าไม่หลบ หรือยังจะพุ่งไปอีก?”ยังไงเห็นเขาก็ต้องไม่มีเรื่องดีแน่นางก็แปลกใจ วันนี้เจอเขาถึงสี่ครั้งทำไมจะต้องพัวพันกับนางด้วย?เขาต้องการอะไร!หรือคิดจะแย่งของกิน!“โถ นี่ก็ไม่เลว!”พูดไป โม่เหลียงเฉินก็ยังจัดๆเสื้อคลุมที่ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย“พูดอย่างนี้ เจ้ามองที่ข้าเหรอ?”ฮัวหยู่อันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองดูโม่เหลียงเฉินดีๆอีกครั้งเห็นท่วงท่าคล่องแคล่ว สง่างามอีกทั้งยังเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของอ๋อง
