แบบนั้นได้แต่พูดว่าทั้งหมดนี้เป็นเขาที่หาเองตอนอยู่ที่จวนอ๋องเย่ เขาได้ยินองครักษ์ลาดตระเวนพูดอะไรสักอย่างว่าเจอคนที่วางยาแล้วทั้งยังจะส่งไปดูแสงอะไรสักอย่างก็เกิดสงสัยจึงไปยังห้องโถง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นกับดัก……น่าเกลียด!แม่สาวงามนั่นก็ค่อนข้างเก่งทีเดียว“อ๋องเย่อยู่ในตำหนักหรือไม่?”“ไม่รู้”สถานที่พักของอ๋องเย่นั้นยากที่จะคิดมาโดยตลอด ครั้งนี้พวกเขาได้ยินข่าวคราวพูดว่าอ๋องเย่ออกไปสองสามวันไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง”“ไปเถอะ! เจ้าของเรือมีคำสั่งว่าให้หยุดการกระทำทั้งหมดในเมืองหลวง”“อ๊ะ?”ข่าวนี้ทำให้ป่ายเม่ยเซิงตกใจ1186
“ตราราชลัญจกรหยกปรากฏออกมาแล้ว!”ตอนนี้ป่ายเม่ยเซิงเข้าใจแล้ว หลังจากที่เขาพยักหน้า ทั้งสองคนก็จากไปอย่างไวหลังจากที่พวกเขาจากไปภายในรั้วกำแพงก็มีการเคลื่อนไหวพุ่งออกมากลางอากาศ……ณ ห้องโถงจื่อซีคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ หลังจากที่เห็นฮัวหยู่อันเข้ามา ในที่สุดเขาก็โพล่งถามออกไป“พราชายา ทำไมท่านถึงปล่อยคนเมื่อครู่นั้นไป?”“เขาเป็นเพียงสมาชิกของเรือแห่งความสิ้นหวังก็เท่านั้นอีกอย่างคนที่วางยาพิษก็ไม่ใช่เขา”นํ้าเสียงของหลานเยาเยามุ่งมั่นเมื่อพูดถึงเรือใหญ่ลึกลับลำนั้นแม้กฎของประเทศก็ไม่สามารถควบคุมมันได้อีกอย่าง ดูจากภายนอกเย่แจ๋หยิ่งก็ดูเหมือนไม่เคยมีความแค้นกับเรือใหญ่ลำนั้นแล้วนางจะเข้าไปยุ่งด้วยทำไม?ได้ยินดังนั้น!นัยน์ตาจื่อซีเป็นประกายพราชายาก็คือพราชายา ไม่เพียงแต่มีการรักษาที่
