เอ่อ……นี่พวกนางมองสายตาอะไรเนี่ย?นางไม่ใช่ขนมนะ ทำไมทุกคนมองอย่างกับมองอาหารเลิศรสยังไงอย่างงั้น“อะแฮ่ม พวกเจ้าอย่ามอง ข้าเป็นผู้หญิง”คุณหนูทุกคน: “……”พราชายาเย่คิดจะไปที่ไหน?พวกนางแค่มองตอนที่นางใช้เข็มช่วยชีวิตคน ท่าทางคล่องแคล่ว สายตาเฉียบแหลม พวกนางที่ไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้เมื่อมองก็ต่างรู้สึกว่านางเป็นคนที่มีวิธีการรักษาสูงส่งดังนั้นถึงมองอย่างตะลึง……“อีกอย่าง ก่อนจะหาคนวางยาเจอพวกเจ้าทุกคนต้องอยู่ในจวนอ๋องเย่ชั่วคราว”พูดจบ หลานเยาเยารีบก้าวเท้าเดินออกไป!หลังจากเหล่าคุณหนูที่เหลือดึงสติกลับมาได้ต่างก็พากันดีใจอยู่ในจวนอ๋องเย่ชั่วคราวน้องสี่หลี่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ อ๋องเย่จะต้องปรากฏตัวแน่ เมื่อถึงตอนนั้นพวกนางก็จะสามารถเห็นใบหน้าแสนหล่อเหลาของอ๋องเย่1174
คิดๆไปก็รอคอยแล้ว!ได้ยินพ่อบ้านเหมยพูดว่า เย่แจ๋หยิ่งอยู่ที่ห้องหนังสือแต่ว่าตอนที่หลานเยาเยามาถึงห้องหนังสือกลับไม่เห็นร่างเขาแต่กลับเห็นจื่อซี“จื่อซี เห็นเจ้านายเจ้าหรือไม่?”“เรียนพราชายา เจ้านายมีธุระออกไปแล้ว”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาก็ตกตะลึงเย่แจ๋หยิ่งออกไปแล้ว!?เป็นไปไม่ได้ป่ะ! คุณหนูสี่จากตระกูลหลี่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ในตำหนัก คนวางยาก็ยังหาไม่พบ! เขาก็ออกไปแล้ว“เขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”“ข้าน้อยมิทราบ แต่ครั้งนี้เจ้านายน่าจะไม่กลับสักวันสองวัน ก่อนจะไปได้บอกว่าเรื่องวางยาพิษยกให้พราชายา”จื่อซีพูดจบก็ก้มหัวลงพูดโกหกเรื
