ดบ้าอะไรขึ้นมา?ตอนแรกนางก็ขัดขืนแรงของเขาแต่หลังจากที่ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงของเขานางก็สงบลงทันทีแล้วก็ให้เขากอดเงียบๆอย่างงั้น!หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเขาก็ปล่อยนางแล้วหมุนตัวจากไปเอ่อ······นี่มันหมายความว่าอะไร?ช่างเถอะ ต้องรีบกินขนมให้หายตกใจ!นางคิดยังไงก็ทำอย่างงั้น รีบไปนั่งที่หน้าโต๊ะหยิบขนมขึ้นมากินตอนที่กินจนกระทั่งถอนหายใจ เย่แจ๋หยิ่งที่ไปแล้วก็กลับมาแล้วในมือก็ยังถือกะละมังนํ้าไว้1151
“นี่เจ้าทำอะไร?”หลานเยาเยารู้สึกแปลกๆใครจะรู้ เขาไม่พูดอะไรสักคำเอากะละมังนํ้าวางไว้ข้างเท้านางด้วยสายตานิ่งๆ“คํ่าแล้ว ล้างเท้าพักผ่อนเถอะ!”ตอนนี้ มุมปากของหลานเยาเยากระตุกขึ้นเป็นไปไม่ได้มั้ง!เย่แจ๋หยิ่งยกนํ้ามาให้นางล้าง? นี่ทำให้นางตกใจจนทำให้ขนมที่อยู่ในมือตกลงบนโต๊ะ“เจ้าไม่ได้มีไข้ใช่ไหม?”ท่าทางแปลกๆทำตัวอย่างกับคนละคน นี่อดไม่ได้ที่จะทำให้นางต้องระวังตัว“หรือเจ้าไม่อยากให้ข้าช่วยเจ้าล้าง?”เสียงของเขาเย็นชาหลานเยาเยาตกใจจนรีบปัดเศษขนมที่อยู่ในมือแล้วลงมือล้างหน้าล้างเท้าเองแล้วเพิ่มความระมัดระวังเขาคืนนี้เย่แจ๋หยิ่งไม่ปกติอย่างมากกลัวจริงๆว่าเขาจะอารมณ์ไม่ดี แล้วชีวิตน้อยๆของตนเองจะตายเอาใครจะรู้ว่าตอนที่นางเพิ่งล้างเสร็จ จู่ๆตัวก็เบาขึ้น เย่แจ๋หยิ่งอุ้มนางไว้ในอ้อมกอดแถมยังเดินไปทางเตียงหลานเยาเยายกสายตามองเย่แจ๋หยิ่งแต่เขาไม่ได้มองนาง นัยน์ตาของเขาขุ่นมัวสรุปเขาเป็นอะไรไป
