ห็นหัวหน้าหมอหลวงส่ายหัวหลานเยาเยารีบขึ้นไปด้านหน้าเพื่อถาม : “เป็นเช่นไรบ้าง?”“เรียนพราชายาเย่ วิชาการรักษาของข้าน้อยไร้ความสามารถ ชีวิตของพระราชธิดาน่าเป็นห่วงมาขอรับ!” หัวหน้าโรงหมอหลวงก้มหัวลง ด้วยความรู้สึกผิด“ข้าขอดูหน่อย!”ในใจของหลานเยาเยามีข้อสงสัยมากมาย รีบไปตรวจชีพจรทันที ชีพจรเช่นนี้ทำให้จะตกใจในร่างกายของโหลวเย่วมีหนอนพิษกู่อยู่จริง แต่หนอนพิษกู่นี้กลับไม่เหมือนกับหนอนพิษกู่ก่อนหน้านี้ ข้อสงสัยในใจยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น นางได้กลิ่นบางอย่างที่เกิดความไม่ปกติขึ้นแต่ว่า!ตอนนี้ยังคิดเรื่องมากไม่ได้แล้ว1139
ชีพจรของโหลวเย่วในตอนนี้ หากว่ารักษาไม่ทันเวลา อาจจะโดนท่านยมราชเชิญไปจิบนํ้าชาได้ทุกเวลาจึงได้หยิบกระดาษพู่กันขึ้นมาทันที หลังจากเขียนรสชาติยาลงไปไม่กี่อย่าง ก็รีบออกไปเตรียมอย่างรวดเร็วแม้ว่าใจของหลานเยาเยาจะคิดอยู่แต่เรื่องอาการป่วยของโหลวเย่ว แต่ก็ได้คอยสังเกตความเป็นไปของคนในห้องอยู่เป็นระยะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เย่แจ๋หยิ่งจากไป แม้ว่าฮ่องเต้จะอยู่ตลอด แต่สีหน้ากลับดูนิ่งเฉยเกินไป เพียงเมื่อสายตาของเขามาจับจ้องอยู่ที่นางนั้น สีหน้าก็ดูมีความสงสัยอย่างหนักหลานเยาเยาเคลื่อนสายตามาจับจ้องที่มือของโหลวเย่ว ม่านที่กั้นอยู่นั้นทำให้มองคนที่อยู่ด้านในไม่ชัด ดังนั้นนางจึงยื่นมือ คิดจะแหวกม่านออก……ฮ่องเต้ก็เปล่งเสียงขึ้นทันที“น้องสะใภ้รู้วิชาการรักษาหรือ?”เผชิญหน้ากลับความคลางแคล
