งใจของฮ่องเต้ หลานเยาเยาก็ไม่ได้แสดงความตกตะลึงใดๆ แต่กลับพยักหน้าเบาๆเมื่อสักครู่ได้ตรวจชีพจรให้โหลวเย่ว หากฮ่องเต้ไม่ใช่คนโง่ ก็ต้องดูออกเป็นแน่ว่านางรู้วิชาการรักษาเพียงแต่……นางก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้1140
“ไม่รู้ว่าวิชาการรักษาของน้องสะใภ้ไปเรียนมาจากที่ไหน?” ฮ่องเต้ถามคำถามอีกครั้ง“ตอนอยู่ที่จวน เรียนรู้จากจื่อซีมานิดหน่อย เมื่อสักครู่รีบร้อนไปหน่อยจึงได้แสดงความสามารถอันตํ่าต้อยของตัวเองออกไป”พูดไปก็แหวกม่านไปด้วยความธรรมชาติ มองเห็นคนด้านใน หลานเยาเยาถึงกับตกตะลึงเล็กน้อยหรือว่านางจะคาดเดาผิดพลาดไป?ใบหน้าของคนด้านในนั้นเป็นใบหน้าของโหลวเย่วจริงๆ เพียงแต่ใบหน้านั้นดูแปลกๆนี่ทำให้หลานเยาเยาขมวดคิ้วเขาหากันทันทีจากนั้นก็หันไปมองที่ฮ่องเต้ ถามด้วยความสงสัยว่า : “ท่านอ๋องของบ้านข้าเมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้มิใช่หรือ? ทำไมตอนนี้หาไม่พบแล้วล่ะ?”“อ๋องเย่มีเรื่องต้องจัดการจึงออกไปก่อนแล้ว!”ในสถานการณ์ความเป็นความตายของโหลวเย่ว เป็นไปได้เช่นไรที่เย่แจ๋หยิ่งจะออกไปก่อน?“อ๋อ!”หลานเยาเยาไม่ได้พูดต่ออีก เพียงแค่รอยาต้มเสร็จอย่างเงียบๆ ในระหว่างนั้นฮ่องเต้ได้สอบถามเรื่องที่เกี่ยวกับฮองเฮามากมาย ก็โดนนางตอบปัดๆไปหมดหลังจากรอจนโหลวเย่วกินยาถอนพิษแล้ว ก็อาเจียนเป็นหนอนพิษกู่ออกมา1141
มองดูเดิมทีที่ควรจะฟื้นขึ้นมา แต่ตอนนี้โหลวเย่วกลับนอนไม่ได้สติอยู่ นางจึงจงใจพูดกับฮ่องเต้ว่
