าจะพาโหลวเย่วกลับจวนอ๋องเย่ แต่กลับโดนฮ่องเต้ตอบปฏิเสธทุกทางสุดท้ายไม่มีทางเลือก หลานเยาเยาจึงได้ออกจากพระราชวังไปในตำหนักฮองเฮา องครักษ์ที่มีวิทยายุทธสูงส่งที่ซ่อนอยู่บนคานห้องก็ถูกกระจายออกไป จากนั้นก็สั่งให้คนลงมือสังหารโหลวเย่วที่นอนอยู่บนเตียงขันทีข้างกายผู้หนึ่งเดินเข้าไปถาม : “ทำไมฮ่องเต้จึงปล่อยให้พราชายาเย่จากไปล่ะพะยะค่ะ?”พราชายาเย่ผู้นี้ ไม่ได้เหมือนกับที่ลํ่าลือกันว่าไม่มีอะไรดีแต่กลับเป็นคนที่ปกปิดความสามารถไว้ หากว่าปล่อยเสือกลับคืนภูเขา เกรงว่าต่อไปจะสร้างความเดือดร้อนอย่างไม่สิ้นสุด!“นางได้วิชาการรักษาแล้วยังไง? ก็ไม่ได้เป็นหลักฐานว่านางมาปรากฏตัวที่ตำหนักของฮองเฮา” แม้ว่าจะควบคุมตัวนางเอาไว้ ก็จะเป็นเพียงการยั่วให้อ๋องเย่โกรธยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ได้มาวันนี้ก็ไม่น้อย“งั้นยาพิษที่ค้นพบจากห้องลับจะจัดการเช่นไรดีพะยะค่ะ?”“เก็บไว้ก่อน”“พะยะค่ะ!”1142
“ไป เตรียมให้ข้า ข้าจะออกราชโองการฉบับหนึ่ง” ในแววตาของฮ่องเต้ปรากฏออกมาถึงการวางแผน…….นอกประตูวังหลานเยาเยามาถึงหน้ารถม้าของตัวเอง เพียงค่อยๆเหลือบมองคนขับรถม้าแวบหนึ่ง คนขับรถม้าก็พยักหน้าให้นางเล็กน้อยนางก็ขึ้นรถม้าทันทีมองเห็นโหลวเย่วที่ดูซูบโทรมอยู่ในรถม้า และฮัวหยู่อันที่หน้าตาภาคภูมิใจในใจนางก็เข้าใจได้ทันทีโหลวเย่วที่อยู่ในตำหนักของฮองเฮาคือตัวปลอมเดาว่าฮ่องเต้ต้องการจะทดสอบนางจึงได้วางแผนนี้ขึ้นมา คิดไม่ถึงในเรื่อง
