นว่าแล้ว!หลานเยาเยาก็หยิบมีดต่อสู้ภาคสนามออกมาจากแขนเสื้อเพียงแต่นางยังไม่ทันจะได้ลงมือ มือข้างที่ถือมีดต่อสู้ภาคสนามข้างนั้น ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งจับไว้หลานเยาเยาหันไปดู ก็มองเห็นเย่แจ๋หยิ่งที่ไม่รู้ว่าขึ้นไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเพียงแค่จ้องมองนาง จากนั้นก็ดึงนางมานั่งที่เก้าอี้ตัวข้างๆเอ่อ……เขาจะทำอะไร?เขาถือมีดต่อสู้ภาคสนามเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้พุ่งเข้าไปต่อสู้กับฮองเฮา เพียงแค่เตรียมไว้เพื่อป้องกันเท่านั้นช่างเถอะ!1131
ยังไงฮ่องเต้ก็อยู่ใกล้ฮองเฮามากกว่า อีกทั้งข้างๆเขาก็ยังมีองครักษ์มากมายเย่แจ๋หยิ่งคงคิดจะให้ฮ่องเต้เป็นผู้เริ่มก่อน!ตามที่คาดไว้“ฮองเฮา ที่พราชายาเย่พูดมาเป็นความจริงหรือไม่? หรือว่านี่คือรูปโฉมที่แท้จริงของเจ้า?” สำหรับเรื่องนี้ ฮ่องเต้คิดว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อคนที่อยู่ข้างเขานอนหมองเคียงกันมาตลอดสิบกว่าปีเป็นมีรูปร่างเหมือนปีศาจไปได้เช่นไร? อีกทั้งเขายังไม่เคยสังเกตเห็นอะไรมาก่อนเลยสักน้อย……“ฮ่าฮ่าฮ่า……”เมื่อได้ยินที่ฮ่องเต้พูด ฮองเฮาก็มองไปทางเขา และก็หัวเราะด้วยเสียงอันดัง แม้ว่าจะเป็นเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่กลับเผยได้ถึงความโศกเศร้าอย่างที่สุด“ใช่แล้วจะเป็นเช่นไรเพคะ? ไม่ใช้แล้วจะเป็นเช่นไรเพคะ? วังหลังของท่านมีสาวงามมากมายนับไม่ถ้วน พวกนางได้ความรักความเอ็นดูอยู่ไม่ขาด แต่ท่านเคยมองข้าที่เป็นภรรยาอย่างถูกต้องเลยบ้าง
