เลื่อนสายตาไปทางฮ่องเต้ทันที “ฮ่องเต้ ฮ่องเต้ หลานเยาเยากำลังโกหก นางต้องเอาจาวหยางไปซ่อนไว้แน่ๆเพคะ”เมื่อเผชิญหน้าฮองเฮาที่กำลังแก้ต่าง คราวนี้ฮ่องเต้จึงเกิดความลำบากใจ“นี่……”ใครจะรู้……หลานเยาเยาหัวเราะเยาะออกมา หลังจากนั้นก็พูดเบาๆว่า :“ฮองเฮาไม่ได้เลอะเลือนใช่หรือไม่? เป็นท่านที่ให้คนส่งกระดาษให้ข้า ให้ข้าเข้าวัง มีเพียงท่านที่จะรู้ว่าจาวหยางอยู่ที่ใด ข้าอยู่ที่ตำหนักของไทเฮาเฝ้าไทเฮาอยู่ตลอด ทั้งยังได้รับบาดเจ็บ จะไปลักพาตัวจาวหยางมาได้เช่นไร?”คราวนี้ ฮองเฮาถูกคำพูดของหลานเยาเยายั่วโทสะจนหัวเราะออกมา“เลอะเลือน? ฮ่าฮ่าฮ่า……ข้ายังไม่เคยตาสว่างเท่านี้มาก่อน ก่อนหน้านี้ที่ตำหนัก เจ้ายังต่อสู้กับจาวหยาวที่ถูกหนอนพิษกู่ควบคุม จากนั้นเจ้าก็ลักพาตัวนางไป เจ้าลืมไปแล้วจริงๆหรือ?”“”ไอหยาหยาหยา เกิดอะไรขึ้น? ตอนจาวหยางอยู่ที่จวนอ๋องเย่ยังดีๆอยู่เลยทำไมพอถึงมือท่านก็ไปโดนหนอนพิษกู่ซะได้เพคะ?หรือว่าจาวหยางดันไปรู้เรื่องที่ท่านไม่สามารถบอกคนอื่นได้ ดังนั้นจึงวางยาพิษนาง?”ในบทสนทนานี้ได้ข้อมูลเยอะพอสมควรถ้าไม่ใช่คนที่โง่มากๆ ก็ควรจะรู้ว่าความหมายที่นางต้องการจะสื่อ1127
ข้อหนึ่งคือจาวหยางโดนหนอนพิษกู่ควบคุม!ข้อสองคือสิ่งที่ไม่สามารถเปิดเผยต่อผู้คนได้ของฮองเฮาแท้จริงแล้วคืออะไร?ทุกคนมองฮองเฮาด้วยสายตาที่ไม่ปกติเหมือนเคย ทำให้ฮองเฮาเกิดไฟโทสะคุกรุ่นขึ้นมาโดยฉับพลัน ท่าทีที่ดูอ่อนแอในตอนแรกนั้นเล
