ฮ่องเต้คิดไม่ถึงว่าอ๋องเย่จะมาถึงอย่างกะทันหัน เขาคิดว่าอย่างน้อยก็ไม่น่าจะมาเร็วขนาดนี้ เช่นนั้นหากเขาสามารถลงมือก่อนได้ก็จะได้เปรียบคิดไม่ถึง……คิดยังไงก็คิดไม่ถึงจริงๆ!เมื่ออ๋องเย่มาถึงอย่างกะทันหันในช่วงวิกฤตสำคัญเช่นนี้ ดวงตาของเขาจึงฉายแววความตื่นตระหนก จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสงบและดูแกร่งกร้าวขึ้นอีกครั้งเย่แจ๋หยิ่งในชุดคลุมยาวไล่ระดับสีดำขาว รวบผมสูง คาดด้วยมงกุฎสีทองที่ดูน่าเกรงขาม แล้วปล่อยผมยาวลู่ลงมา มีใบหน้าเฉกเช่นกับเทพเซียนแต่กลับทำให้รู้สึกได้ถึงความน่ายำเกรงที่ซ่อนอยู่แต่ทว่า!การก้าวเท้าของเขาดูเหมือนจะเป็นการค่อยๆเยื้องย่างไป แต่ความจริงนั้นกลับเป็นฝีก้าวที่รวดเร็วมากหลังจากที่เข้ามาแล้ว แวบแรกก็หันไปมองดูทั่วทั้งร่างเล็กๆของหลานเยาเยาอย่างละเอียดทันทีแม้จะรู้ว่านางไม่เป็นไร แต่หากเขาไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเองในใจก็ยังรู้สึกอดห่วงไม่ได้ เมื่อได้เห็นหลานเยาเยาปลอดภัยแล้วนั้น เขาก็เคลื่อนสายตาไปมองที่ร่างของฮ่องเต้1115
“ฮ่องเต้ พราชายาของข้าทำผิดเรื่องอะไร ถึงได้ทำให้ท่านต้องรีบร้อนจับไปขังไว้ในคุกเช่นนี้ ทั้งยังไม่อนุญาตให้นางโต้แย้งอีก”เย่แจ๋หยิ่งพูดด้วยนํ้าเสียงเบาๆ แต่กลับทำให้ฮ่องเต้หน้าซีดเผือด สีหน้าดูไม่ได้เอามากๆ ถ้อยคำเสียดสีที่ออกมาจากปากของเขา ทำให้ฮ่องเต้ดูตัวเล็กลงไปในทันที ทั้งยังทำให้ฮ่องเต้ไม่กล้าที่จะโต้แย้งบรรดาผู้ที่มาดูละครในตอนแรก หลังจากที่อ๋องเย่เ
