สีหน้าที่ดูเอาจริงเอาจังของนาง พร้อมการพูดอย่างรวดเร็วว่า :“โหลวเย่วถูกฮองเฮาใช้หนอนพิษกู่ พิษกู่ชนิดนี้นั้นสามารถควบคุมพฤติกรรมของคนได้ ทั้งยังช่วยให้เพิ่มพละกำลังให้คนได้ด้วย และคนที่โดนตัวกู่นี้ ภายในใจนั้นต้องแบกรับความทุกข์ทรมานอยู่ทุกวินาที และอาจจะสามารถฟื้นขึ้นมาตอนไหนก็ได้หลังจากที่ท่านซ่อนนางไว้ในที่ที่ปลอดภัย ก็ให้นางกินยา เพียงแค่หนอนพิษกู่ออกมา นางก็จะไม่เป็นไรแล้วอืม เป็นเช่นนี้แหละ นอกเหนือจากนี้ก็ฝากเจ้าจัดการละกัน!”พูดจบ หลานเยาเยาก็ลากพลั่วแล้วจากไป ไม่รอให้ฮัวหยู่อันมีโอกาสได้โต้ตอบมองดูหลานเยาเยาที่จากไปอย่างสง่าผ่าเผย ฮัวหยู่อันยังคงอยู่ในวังวนของความมึนงงข้าเป็นใคร?ข้าอยู่ที่ไหน?ข้าต้องทำอะไร?เมื่อฮัวหยู่อันดึงสติกลับมาได้ ก็มองเห็นคุณชายเหลียงเฉินมองนางแล้วอมยิ้ม นางจ้องมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์1107
“มองอะไรอยู่ได้? ยังไม่ยกพระราชธิดาจาวหยางขึ้นมาอีก ถ้าหลานเยาเยาเกิดเรื่องอะไรขึ้น ท่านก็ไม่ต้องคิดว่าจะได้อยู่เป็นสุข”แม้ว่าจะยังไม่ทันนึกออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแต่ว่า นางจะต้องดึงคุณชายเหลียงเฉินที่มีรอยยิ้มอันแสนร้ายกาจนี้ไว้ให้ได้ ดูท่าทางของเขา สมองน่าจะใช้งานได้ดี หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ผลักเขาออกไปรับแทน“เกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า?”“ห๊ะ? ไฟลนตูดขนาดนี้แล้ว ท่านยังจะทำหน้าบูดอยู่ได้? รีบแบก!” ฮัวหยู่อันไม่ได้คิดแม้แต่น้อย ก็เตะไปที่ก้นของคุณชายเหลียงเฉินทันทีแ
