ม้ว่าพระราชธิดาจาวหยางจะไม่หนัก นางสามารถแบกขึ้นมาได้ แต่พยุงคนไว้หนึ่งคน นางก็เหาะไม่ขึ้น!โม่เหลียงเฉินเป็นนักฆ่า ดังนั้นถ้าเป็นนักฆ่าศิลปะการต่อสู้จะต้องเก่งกาจมากศิลปะการต่อสู้จะต้องเก่งกาจ วิชาตัวเบาก็ต้องเก่งกาจไม่แพ้กันดังนั้น!ไม่ใช่เขาแบกแล้วใครจะแบก?“แม่นางฮัว ได้โปรดอย่าทำตัวป่าเถื่อนเช่นนี้ ข้าเป็นคนสุภาพ”เตะนั่นของฮัวหยู่อันเป็นเตะที่ไม่เบาเลย คุณชายเหลียงเฉินแบะปาก ทั้งลูบก้นไป และพยายามพูดเหตุผล1108
แต่เมื่อเขาเห็นฮัวหยู่อันกำลังจะยกเท้าขึ้นอีกครั้ง ทำปากควํ่า ก็รีบแบกพระราชธิดาจาวหยางขึ้นทันที……หลานเยาเยากลับมาถึงตำหนักของไทเฮาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็นอนลงข้างๆเตียงของไทเฮา แสร้งทำเป็นนอนหลับไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ในที่สุดองครักษ์ก็มาค้นถึงตำหนักของไทเฮา แต่เพราะว่านางคือพราชายาเย่ทั้งยังมีท่าทางที่ดูเหมือนว่านอนหลับอยู่นานแล้วถึงแม้ว่าฮ่องเต้จะมีรับสั่งให้ฆ่าได้ พวกเขาก็ไม่กล้าจับกุมคนมั่วซั่วดังนั้นพวกเขาจึงได้ล้อมนางไว้ที่ตำหนักของไทเฮา และส่งคนไปกราบทูลฮ่องเต้ทันทีต้องโทษความผิดฐานลอบฆ่าฮองเฮา นั้นจะต้องถูกตัดหัว ดังนั้นเมื่อเรื่องเกิดขึ้น จึงได้กระทบกระเทือนไปทั้งพระราชวังพวกบรรดาองค์ชายและบรรดาพระสนมทั้งหลายต่างก็ใช้ข้ออ้างว่าจะเข้าเฝ้าไทเฮา ทุกคนล้วนมาที่ตำหนักของไทเฮาด้วยข้ออ้างบังหน้าต่างๆแต่องค์ชายรัชทายาทได้ออกไปนอกวังแล้ว ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในพระราชวั
