คมฮ่องเต้!”การแสดงความเคารพที่นอบน้อมของนาง ไม่ได้แสดงออกถึงความตื่นตระหนกแม้แต่เล็กน้อยทุกคนต่างเกิดความงงงวยจะดูยังไงหลานเยาเยาก็เหมือนคนที่เพิ่งจะตื่นนอน จะไปลอบสังหารฮองเฮาได้เช่นไร?“หึ!”ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อ แววตาสีหน้าเคร่งขรึม นํ้าเสียงที่ดุดันแซมด้วยว่ากล่าว: “พราชายาเย่ ข้าขอถามเจ้า ทำไมเจ้าจึงต้องลอบสังหารฮองเฮาของข้า?”“ลอบ ลอบสังหาร? ฮองเฮาเป็นอะไรหรือเพคะ? ขอฮ่องเต้ได้โปรดไต่สวนอย่างถี่ถ้วน ข้าเข้าวังมาเพื่อเยี่ยมไทเฮา จากนั้นก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว ตื่นมาก็เห็นพวกท่านอยู่กันมากมาย ข้าไม่รู้จริงๆว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพคะ”หลานเยาเยาลดมือของนางตํ่าลง จากนั้นก็หยิกขาอ่อนของตัวเองอย่างแรงดวงตาที่สวยงามนั้นมีนํ้าตารื้นขึ้นมาทันที1111
ท่าทีที่ดูเหมือนว่าน้อยใจเป็นที่สุดเพราะไม่ได้รับความเป็นธรรม ทำให้เหล่าพระสนมที่เคยถูกฮองเฮากดขี่ข่มแหงนั้นรู้สึกเห็นใจเป็นอย่างมากแม้แต่องค์ชายบางคนก็ยังเกิดความรู้สึกสงสารในใจของฮ่องเต้ก็เกิดความรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เพื่อจะยึดอำนาจอันน้อยนิดคืนมา เขาจึงอดกลั้นไว้ ดวงตาสีดำเข้มที่ดูเคร่งขรึม“นำพยานและหลักฐานเข้ามา!”ในไม่ช้า องครักษ์สามสี่คนก็นำตัวสาวใช้ในวังคนหนึ่งพร้อมมีดสั้นด้ามหนึ่งมาด้านหน้าเมื่อสาวใช้ในวังเดินมาถึงด้านหน้า ก็คุกเข่าลงเสียงดังตุ๊บทันที : “ข้าน้อยถวายบังคมฮ่องเต้!”“พูดสิ่งที่เจ้ารู้ออกมาให้หมด หากมีปิดบัง ให้ลากออกไปตั
