ในคราวนี้หลานเยาเยาไม่ทันได้คิดอะไรทั้งสิ้น รีบพุ่งได้หาโหลวเย่วทันที เมื่อมาถึงข้างกายนาง ก็เข้าไปหยุดมีดสั้นที่กำลังจะแทงลงไปที่ท้องของโหลวเย่วกลับคิดไม่ถึงว่า……ขณะที่นางกำลังจับที่ข้อมือของโหลวเย่ว โหลวเย่วที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกกลับมีแววตาที่ดุดันขึ้นมา และได้หันมีดสั้นในมือไปอีกทางหลานเยาเยาตกใจ!รีบหลบมีดสั้นของโหลวเย่วที่พุ่งมา แต่ทว่า โหล่วเย่วว่องไวจนน่าตกใจ เพียงแค่อึดใจเดียว ก็พุ่งเข้ามาใกล้นางอีกครั้ง และครั้งนี้นางก็ทำได้เพียงหลบหลีกอีกครั้งฮองเฮาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของพระสนมเอก ดวงตาปรากฏแววตาแห่งความชั่วร้าย ได้ค่อยๆลุกขึ้นยืนคิดไม่ถึง หลานเยาเยาจะระวังตัวดีขนาดนี้ ขนาดนี้แล้วยังฆ่าไม่ได้ ดูท่าแล้วนางคงต้องลงมือเองทว่า!ทางด้านหนึ่งนางต้องควบคุมโหลวเย่วที่ไม่มีสติ อีกด้านหนึ่งก็ต้องหาโอกาสลงมือเองทางด้านหลานเยาเยานี้ก็เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยใจ!1099
ทางหนึ่งนางต้องคอยป้องกันการลอบฆ่าของโหลวเย่ที่โดนควบคุม อีกทางต้องป้องกันโหลวเย่วฆ่าตัวตาย ที่สำคัญที่สุดอีกเรื่อง นางยังต้องแยกประสาทมาระวังกับทุกการกระทำตัวฮองเฮาฮองเฮาคิดอยากจะให้นางตาย ไม่สามารถที่จะมองอยู่เฉยๆได้แน่นางจะต้องหาโอกาส จากนั้นนางจะพุ่งมาจบชีวิตด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวจะต้องไม่ให้ฮองเฮาทำได้ตามใจหวังไว้ไม่ว่าเช่นไร หากว่านางจบชีวิตลงที่นี่ ทุกคนจะคิดเพียงแค่ว่า โรคของฮองเฮากำเริบและฆ่านางโดยไม่ได้ตั้งใจเท่าน
