ั้นในใจได้มีการคาดเดาไว้อยู่แล้ว!ในไม่ช้า!ในช่วงเวลาที่ฮองเฮาคิดว่าหาโอกาสที่เหมาะสมให้ตัวเองได้แล้วนั้น หลานเยาเยาก็ตีให้โหลวเย่วสลบไป จากนั้นก็พยุงโหลวเย่วขึ้นด้วยมือข้างเดียว แล้วโยนนางออกไปทางหน้าต่างที่นางเข้ามาทันที“ปึ่ง……”หลังจากที่มีของหนักตกบนพื้น หลานเยาเยาก็หดตัวลงอย่าโดนหน้าสิ!ไม่ว่ายังไงก็ห้ามให้โดนหน้า ไม่เช่นนั้นโหลวเย่วฟื้นขึ้นมาต้องร้องไห้ตายแน่ๆทีแรกหลานเยาเยาคิดจะกระโดดออกไปด้วย แต่กลับพบว่าฮองเฮาได้พุ่งเข้ามาข้างหลังนาง หน้าตาที่น่ากลัวนั้นดูเหมือนว่าจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งเป็น1100
นางจึงเปลี่ยนความคิดกะทันหันโดยหันกลับไปต่อสู้กับฮองเฮาแทนกรงเล็บของฮองเฮาแหลมคมมาก ทุกการเคลื่อนไหวโจมตีไปยังอวัยวะสำคัญของนาง นางก็ไม่ได้ตอบโต้เลย แต่กลับถอยให้ตลอดเมื่อฮองเฮาคิดว่านางมีความสามารถเพียงเท่านี้ หลานเยาเยาจึงได้จับที่ข้อเท้าของนาง จากนั้นก็เหวี่ยงอย่างสุดกำลังเสือไม่ได้แสดงอำนาจ ท่านจึงคิดว่าข้าเป็นแมวหรือไง!วันนี้จะทำให้ท่านได้รู้สักนิด อะไรคือคำว่าเจ็บจนสำนึกในอีกสักครู่ต่อมา!หลานเยาเยาเหวี่ยงจนสะใจแล้ว จึงได้ปล่อยขาของฮองเฮา จากนั้นก็ปัดๆมือ แล้วกระโดดจากไปทางหน้าต่างในตำหนักฮองเฮาที่หน้าตาฟกชํ้าค่อยๆลุกขึ้นมา ความโกรธแค้นแสนสาหัสปะทุออกมาทางแววตาที่แดงกํ่า“หลานเยาเยา เจ้าคิดว่าเพียงเท่านี้ก็จะจบแล้วงั้นหรือ? นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของแผนการของข้าเท่านั้น”พูดจบ ฮองเฮ
