บนํ้าเสียงที่ดูเจ็บปวดของนางความทุกข์ทรมานและไร้หนทางช่วยเหลือเช่นนั้น!“นางเป็นลูกสาวที่ข้าชอบที่สุด ข้าเอ็นดูนางจะตายไป! จะไปทำอะไรนางได้?ดั่งที่เจ้าเห็น ตอนนี้นางสบายดีจนไม่รู้จะดีกว่านี้ได้เช่นไรแล้ว ไม่ใช่ว่าเจ้าเคยสัญญาว่าจะรักษานางให้หายหรือ? ที่นางกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดก็เพราะเจ้า”“เจ้าหลอกใช้นางมาตลอด ก่อนหน้านี้เป็นเช่นไร ตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น หากว่าเจ้ายังมีคราวหน้า เจ้าก็จะหลอกใช้นางไปเรื่อยๆ”1097
ในมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของหลานเยาเยา เป็นมีดต่อสู้ ซึ่งแอบทายานํ้าอยู่ลับๆ“เหอะเหอะเหอะ……มีค่าให้หลอกใช้ไม่หลอก เช่นนั้นไม่ใช่คนโง่หรือ? เจ้าก็เป็นเช่นกันไม่ใช่หรือ? พวกเราก็เหมือนๆกัน เจ้าจะต้องเสแสร้งทำตัวสูงส่งไปทำไม?”“ข้าไม่เหมือนเจ้า!” แววตาของหลานเยาเยาแสดงออกถึงความครุ่นคิดอีกครั้งนางยอมรับ ตอนนั้นที่ช่วยโหลวเย่ว นางทำเพียงเพื่อเงินแต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางไม่จริงใจที่จะคบกับนาง!แต่ฮองเฮาไม่เหมือนกันโหลวเย่วไม่ได้เป็นลูกสาวแท้ๆของนาง แต่กลับหลอกใช้นางทุกอย่าง“หากว่าไม่เหมือนกัน งั้นก็ทำให้ข้าดูหน่อย ว่าตรงไหนกันที่พวกเราไม่เหมือนกัน?”“อะไร?” หลานเยาเยาไม่รู้ว่าประโยคที่ฮองเฮาพูดหมายความว่าอะไรขณะนี้ มุมปากของฮองเฮายกขึ้นแสดงออกถึงรอยยิ้มที่ชั่วร้าย หันไปทางโหลวเย่วแล้วพูดว่า“จาวหยาง หากเจ้ารู้สึกทุกข์ทรมานขนาดนี้ ทำไมไม่ฆ่าตัวตายซะล่ะ?”หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะเบิกตาก
