็เป็นข้าที่ให้เจ้า จะไปเอาเงินเก็บมาจากที่ไหน?” หลานเยาเยาหัวเราะเสียงตํ่า ดวงตาเริ่มหรี่ลงเล็กน้อยหรือว่าลับหลังนางแล้วฮัวหยู่อัน แอบไปหาเงินมาซื้อของกิน?“ข้าเก็บได้”“ข้าถามเจ้าครั้งสุดท้าย จะให้หรือไม่ให้?”“ไม่ให้ ตีให้ตายก็ไม่ให้”คุณชายเหลียงเฉินที่ดูละครอยู่ข้างๆท่านคิดว่าฉากต่อไปจะเป็นฉากที่ผู้หญิงทะเลาะกันใครจะรู้ว่าเรื่องกลับตาลปัตร!เมื่อเห็นหลานเยาเยารวบรวมสติ ทันใดนั้นก็หลับตาเพื่อปรับอารมณ์ ปากขยับเบาๆ พร้อมเสียงแผ่วเบาว่า :“ไม่ให้ก็ไม่ให้ ข้าก็ไม่อยากกินสักหน่อย!”“ไม่กินแล้วจริงหรือ?” ฮัวหยู่อันลองถามดู“ข้าหาที่อยู่ของพ่อครัวหมายเลขหนึ่งคนนั้นเจอแล้ว อีกไม่กี่วันโต๊ะที่มีอาหารรสเลิศมากมายจะมาปรากฏต่อหน้าข้า ทำไมข้าจะต้องไปเสียดายเนื้อไม่กี่ไม้ของเจ้าด้วย?”1089
ถึงเวลานั้นจะไม่ให้ฮัวหยู่อันกินเนื้อแผ่น แต่จะให้นางยืนดูอยู่ข้างๆ จะยั่วให้นางอยากกินจนนํ้าลายไหลได้ยินว่าพ่อครัวหมายเลขหนึ่งฮัวหยู่อันมีดวงตาเป็นประกาย รีบเอาของกินที่ซ่อนอยู่ด้านหลังมาแบ่งเป็นสองชุด จากนั้นก็ยื่นไปให้ชุดหนึ่งด้วยความประจบ : “มามามา ให้ท่านกินๆ เดิมทีของพวกนี้ก็ซื้อให้ท่านกิน ข้าเพียงแค่ลองชิมแทนท่านว่าอร่อยหรือไม่ก็เท่านั้น”“ไม่กิน!” คราวนี้เปลี่ยนเป็นนางที่เสียงแข็ง“หลานเยาเยา ขอร้องท่านล่ะ ท่านกินเถอะ! ท่านไม่กิน จิตใจของข้าจะไม่สงบ เห็นแก่ข้าที่ลำบากมาหาซื้อของกินให้ท่านตั้งไกล ท่านกินสักหน่
