้วยแววตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ของหลานเยาเยา ทำให้ฮัวหยู่อันขึ้นรถด้วยความไม่พอใจพอขึ้นมาบนรถ นางก็ส่งเสียงด้วยความตกใจ : “แม่เจ้า หลานเยาเยา นี่บนรถม้าของท่านมีนักฆ่าที่แสนจะรูปงามอยู่ด้วย เย่แจ๋หยิ่งที่บ้านของท่านรู้รึเปล่า?”1087
คุณชายเหลียงเฉิน : “……”หลานเยาเยา : “……”คุณชายเหลียงเฉินยิ่งเกิดความหงุดหงิด ผู้หญิงที่มองทะลุตัวตนของเขาได้ผู้นี้คือใคร?พวกเขาเพิ่งจะพบเจอกันแค่ครั้งแรก?จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนี้เชียวหรือ? พอขึ้นมาบนรถก็มองทะลุถึงตัวตนนักฆ่าที่เขาซ่อนมาตั้งหลายปี นี่ทำให้เขารู้สึกล้มเหลวมากหลานเยาเยาก็รู้สึกหงุดหงิดวิทยายุทธของฮัวหยู่อันก็ไม่เก่ง วิชาตัวเบาก็ธรรมดา ทั้งยังขี้เกียจเห็นแก่กิน ไม่รู้จักที่ตํ่าที่สูง เพียงแค่แวบเดียวทำไมจึงมองเห็นตัวตนของโม่เหลียงเฉินได้?และเรื่องอะไรนั่นอีก……คนผู้นี้เป็นผู้ที่นางซ่อนไว้ หมอนั่นเขาเข้ามาเอง เกี่ยวอะไรกับเย่แจ๋หยิ่ง?แต่กระนั้นนางก็ทำหน้าตาเฉยชา พูดด้วยนํ้าเสียงไม่สบอารมณ์ว่า : “เอามานี่!”“ไม่ให้”ฮัวหยู่อันรู้ว่าหลานเยาเยาจะเอาอะไร ดังนั้นนางจึงกล่าวด้วยเสียงแข็ง“จะเอามาหรือไม่เอามา? ไม่เอามาข้าจะเอาเจ้าไปขายที่หอนางโลม” ของกินตั้งมากมาย ยังคิดจะซ่อน คิดว่านางไม่เห็นหรือไง?1088
“หลานเยาเยา ทำไมท่านต้องมาแย่งของกินข้า? ของพวกนี้ข้าใช้เงินเก็บของข้าซื้อมา” นางโต้แย้งครั้งสุดท้าย“เจ้ากินของข้าใช้ของข้าอยู่บ้านข้า แม้เหรียญเงินก
