มื่อเห็นหลานเยาเยาจ้องมองเขาด้วยท่าทางที่ปราศจากความกังวลใดๆคุณชายเหลียงเฉินจึงเริ่มหงุดหงิด เขาไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิดเชียวหรือ?“ขนาดข้ายังรู้ว่ามีคนอยู่บนหลังคารถม้า แล้วคนขับรถม้าก็เป็นถึงองครักษ์ลับ เขาก็ต้องเห็นแล้วเป็นธรรมดา เขายังไม่แสดงท่าทีอะไรเลย ทำไมข้าจึงต้องตกใจด้วยเล่า? ยิ่งไปกว่านั้น……”หลานเยาเยาแกล้งทำเป็นลากเสียงยาว ให้เหมือนกับว่าค้นพบสิ่งน่าสนใจสิ่งใหม่ เมื่อคุณชายเหลียงเฉินเกิดความประหลาดใจ นางก็ยิ้มอย่างมีอุบายกล่าวว่า :“เดิมทีแล้วท่านก็คือนักฆ่า!”ได้ยินดังนั้น!คุณชายเหลียงเฉินถึงกลับสะดุ้ง อดไม่ได้ที่พินิจพิจารณาดูหลายเยาเยาอีกครั้ง1086
เขาคิดว่าตนเองนั้นปกปิดได้อย่างดี นอกจากเย่แจ๋หยิ่งแล้ว ก็เหมือนว่าจะไม่มีใครรู้ว่าตัวตนของเขาอีกตัวตนหนึ่งนั้นเป็นนักฆ่าเขาเคยเจอกับหลานเยาเยากี่ครั้งกัน?ถึงได้รู้ตัวตนที่เขาซ่อนไว้ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบอารมณ์แต่ที่ทำให้เขายิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์มากกว่านั้นอยู่ข้างหลังณ ตอนนั้นเอง!หลายเยาเยาก็ส่งเสียงอย่างกะทันหัน แต่เสียงนั้นเป็นเสียงที่พูดกับคนขับรถม้า“หยุดรถ!”“ฮึ่ย……” คนขับรถม้าได้ยินดังนั้น ก็ดึงบังเหียนขึ้นทันทีหลานเยาเยาแหวกม่านออก โผล่หัวออกไปด้านนอก พูดกับหญิงสาวข้างถนนที่ถือของกินไว้เต็มมือว่า :“รีบขึ้นมา!”ฮัวหยู่อันที่กำลังกินอย่างเมามันนั้น เมื่อได้ยินเสียงของหลานเยาเยา ก็รีบเอาของกินในมือไปซ่อนไว้ด้านหลังด
