” ท่านอ๋อง หากยังไม่เปลี่ยนเสื้อป้าอาจจะเป็นไข้เอานะขอรับ” พ่อบ้านเหมยกล่าวด้วยความรู้สึกเป็นกังวลอยู่ในใจจากนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็ยิ้มออกมาเบาโดยไม่พูดไม่กล่าว พลางมองไปยังเสื้อผ้าที่เปียกโชกไปทั้งตัว ก่อนที่จะโบกมือให้กับพ่อบ้านเหม่ยให้เขากลับไปพักผ่อนก่อนเพราะยังไงเสียตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้วหลานเยาเยาที่พอกลับถึงลานซวนซีก็เดินไปปิดประตูหน้าต่างจนหมด จากนั้นก็มานั่งเพลิดเพลินกับการกินปลาตุ๋นอย่างสบายใจ รอจนกินอิ่ม นางก็ถึงเริ่มลุกขึ้นมาทำสิ่งที่ต้องทำสินสอดทองหมั้นเอาไปไว้แห่งใดกันหนา?ทว่า！ หลานเยาเยาที่เริ่มทำการตามล่าหาสินสอดทองหมั้น แต่คงเป็นเพราะเวลามืดเกินไปแล้ว และอาจเป็นเพราะการเสียเลือดไปเยอะเมื่อก่อนหน้านี้เลยทำให้นางรู้สึกวิงเวียนทั้งที่จริงแล้วสินสอดทองหมั้นถูกบรรจุไว้ในหีบไม้ใหญ่ แต่นางกลับเดินผ่านหีบไม้ใหญ่นั่นไปมา โดยไม่สนใจ จนทำให้นางเริ่มรู้สึกรำคาญ“คนโกหก ! ไหนบอกว่าอยู่ที่ลานนี้ไงเล่า ? เหตุใดจึงหาไม่เจอ ? ”หลานเยาเยานั่งลงด้วยอารมณ์หดหู่ใจ พอเห็นเย่แจ๋หยิ่งปรากฏตัวตรงหน้าประตูห้อง สิ่งแรกที่ถามไปก็คือ “สินสอดทองหมั้นของข้าเล่า？”“ตามข้ามา”1062
สำหรับคำถามของหลานเยาเยา เขานั้นเพียงแต่กล่าวตอบไปอย่างเฉยชาเท่านั้นหลานเยาเยาก็เดินสะบัดก้นเดินตามหลังเขาไปเสียแล้วในตอนที่เขาย้ายหีบไม้ใหญ่ที่มีสินสอดทองหมั้นอยู่ข้างในมาวางไว้ในห้องหลานเยาเยาก็ตามเข้าเช่นกัน” เจ้าต้องการหาสิ่งใด
