ดที่หลับแล้วไม่สามารถควบคุมตัวเอง“ล้อ..ล้อเล่นหน่ะ ข้าหาได้ทำเกินจริงตรงไหน ? ข้าเพียงกลัวจั้กจี้เท่านั้น”อาย ?ล้อเล่นอะไรกัน？นางเป็นถึงวิญญาณจากศตวรรษที่ 21 เชียวนะ นางมีความคิดที่เปิดกว้าง ถูกลูบเอวแค่นี้ก็เรียกตอบสนองแรงขนาดนี้ ?“อ๋อ ใช่หรอ？”ราวกับว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่เชื่อเขาขยับปากลงมายังมุมปากของนางแล้วหยุดนิ่งลงในครานี้ ! หลานเยาเยาก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่ผิดปกติไปลมหายใจของเย่แจ๋หยิ่งค่อนข้างเร่าร้อน พร้อมทั้งริมฝีปากบางที่แนบอยู่ตรงมุมปากของนางก็ร้อนแผ่วเช่นกันหลานเยาเยาค่อยๆกลืนนํ้าลาย พลางมองเห็นแววตาของสัตว์ร้ายในแววตาลึกลํ้าของเขา จนนางรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแย่แล้ว“เย่แจ๋หยิ่งมีสิ่งใดเราค่อยๆคุยกันดีกว่านะ…ข้า….อือ….”ยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากของนางก็ถูกกดไว้เสียแล้ว1067
แย่แล้วๆ เช้าตรู่เช่นนี้ ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้นะ!ทว่า ！รอยจูบของเย่แจ๋หยิ่งทั้งเร่าร้อนและอ่อนโยน ทำให้นางควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วสติของนางก็ค่อยหายไปทีละน้อยๆจนหมด ในตอนแรกที่พยายามขัดขืน ก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสับสนแล้วหลงไหล ก่อนจะหยุดดิ้นรนไปในที่สุดและแล้วในขณะที่นางกำลังคิดเรื่องจะหนีออกจากจวน นางกลับรู้สึกถึงมือใหญ่อันร้อนแผ่วที่ขยับตามรอบเอวของนางค่อยๆเลื่อนขึ้นมาด้านบน ในทุกครั้งที่เขาสัมผัสมันทำให้รู้สึกขนลุกขึ้นมารอยจูบของเขาที่ยิ่งนานก็ยิ่งเร่าร้อนยิ่งขึ้น แล้วยังใช้แรงให้นางเปิดปากแล้วเพิ่มความรุนแรงในการ
