ต่างหากที่มานอนบนเตียงของนาง ไม่ใช่นางที่ไปนอนบนเตียงของเย่แจ๋หยิ่ง อ๊านี่!“จำไม่ได้แล้วจริงรึ？”เย่แจ๋หยิ่งถามอีกครั้ง“จำไม่ได้แล้ว”พอมองเห็นแววตาที่ไร้เดียงสาของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาก็ถึงกับตะลึงนิ่งรู้สึกราวกับว่าคนที่โดนรังแกคือเขาเสียอย่างนั้นเมื่อวานเหมือนนางจะตามหากล่อง จากนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็เจ้ามาแล้วก็ยังช่วยนางตามหากล่องอีก จากนั้นก็ไม่มีอะไรเสียหน่อย!” ดูเหมือนว่า……” เสียงทุ้มอันขี้เกียจดังแทรกขึ้นมาเบาๆ พลางเอื้อมมือไปกุมเอวของนางไว้แล้วดึงเข้ามาให้นางล้มตัวลงไปแล้วตัวเขาก็ลุกขึ้นมานั่งกดร่างของนางเอาไว้ พร้อมกล่าวด้วยเสียงตํ่าๆ“ข้าจะช่วยเจ้าฝื้นความจำแล้วกัน！”พูดจบ !เย่แจ๋หยิ่งก็โน้มตัวลงค่อยๆจูบใบหูของนางอย่างเบาบาง พลันสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปในเสื้อรอบเอวของนางแล้วค่อยๆขยับไปรอบๆอย่างอ่อนโยนหลานเยาเยาถึงกับเบิกตากว้างในทันทีด้วยท่าทางที่ไม่ยากเกินจะเชื่อ แล้วรีบห้ามมือใหญ่ที่อยู่ไม่สุขของเขา พร้อมกล่าวด้วยลมหายใจที่ไม่ค่อยคงที่“ท่านๆๆ ….ท่านจะทำสิ่งใด？”1066
นี่เย่แจ๋หยิ่งกำลังลวนลามนางโจ่งแจ้งเช่นนี้เลยหรือ ?ทั้งมือใหญ่นั่นของเขาที่ติดอยู่ข้างเอวของนางแน่น ด้วยอุณหภูมิบนมือทำให้นางรู้สึกราวกับว่าผิวใกล้จะไหม้เสียก็ไม่ปาน“ข้ากำลังช่วยให้เจ้ารำลึกถึงสิ่งที่เจ้าทำกับข้ายังไงเล่า เหตุใดต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย? อายอย่างนั้นรึ? ”สวรรค์ ！เมื่อคืนนี้นางไร้สติขนาดไหนกัน ? ถึงขนา
