่นกับนางแล้วหรือ ?เป็นไปมิได้! เพราะนางเป็นคนที่รักนวลสงวนตัวยิ่งนัก” เสื้อผ้าของเจ้าเปียกโชกหมดแล้ว หากไม่เปลี่ยนเกรงว่าเจ้าจะเป็นไข้ เจ้าคิดไปถึงแห่งใดแล้ว? หืม? ”“······”เออ นี่นางเข้าใจผิดไปงั้นรึ ?เมื่อเห็นสีหน้าที่ยิ้มแย้มของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาก็อดที่จะหลบหน้าไม่ได้น่าอายเสียจริง !ครู่ต่อมา！นางถึงได้ปล่อยมือออกก่อนจะกระแอมออกมาเบาๆ แล้วพูดกับเขาอย่างเรียบเฉย” บาดแผลเพียงนิดเดียว เสื้อผ้าข้าถอดเองได้ ”1055
กล่าวจบ ทั้งที่เดิมทีเพียงอยากให้เขาหันหลังกลับไปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะลุกขึ้นแล้วก็เดินจากไปจนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออกแล้วปิดลง แล้วหลานเยาเยาถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกยังโชคดีที่เขาไม่ได้ดื้อด้าน เพราะหากเป็นเช่นนั้นนางคงไม่รู้จักปฏิเสธอย่างไร ยังไงเสียความคิดของคนจากศตวรรษที่ 21 กับความคิดของคนยุคโบราณนี้ก็ต่างกันอยู่ดีในจะเรื่องมีภรรยาหลายคน แล้วไหนจะหลักสามเชื่อฟังสี่จรรยาอีก แค่คิดก็ปวดหัวแล้วรอจนนางเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย นางก็ถีบเตาผิงด้วยเท้า ค่อยๆเตะทีละนิดจนมันออกจากที่กั้นไป หลังจากที่เพิ่งนั่งลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา“ต้อกๆๆ······”“ข้าน้อยคือพ่อบ้านเหมยขอรับ ท่านอ๋องให้นำซุปขิงมามอบให้ท่านขอรับ ”เมื่อสักครู่ทั้งท่านอ๋องและพราชายาต่างก็เปียกฝนกลับมา ไม่จำเป็นต้องให้ท่านอ๋องออกคำสั่งใดๆ เขาเองก็ไปต้มซุปขิงมาส่งให้เองเสียแล้วยิ่งไปกว่านั้นท
