เป็นนักกินมืออาชีพได้อย่างไรเล่า?”หลานเยาเยาเดินถึงยังข้างกายของเย่แจ๋หยิ่ง กำลังจะลงมือ แต่กลับถูกเขาหยุดไว้เสียก่อน” เจ้าไม่ต้องลงมือ ! ”” ก็ได้ ไม่ขยับมือ งั้นข้าขยับปากแล้วกัน ”จากนั้น หลานเยาเยาก็สอนเขาว่าทำปลาตุ๋นควรใช้ไฟร้อนหรือไฟเบา แล้วส่วนผสมพวกนั้นก็ต้องเพิ่มขึ้นด้วยและแล้ว！หลังจากรอจนปลาตุ๋นออกจากหม้อ หลานเยาเยาก็รู้สึกเสียใจ1059
เพราะหลังจากที่นางลิ้มลองไปคำเดียว ก็รู้สึกตื้นตันจนอยากร้องไห้แม่เจ้า!เย่แจ๋หยิ่งใช่คนหรือเปล่าเนี่ย？สอนเพียงครั้งเดียวก็ทำได้แล้ว ทั้งยังรสชาติที่อร่อยกว่าที่นางทำเสียอีก นางอุตส่าห์รํ่าเรียนมาหลายปีเลยนะ !ความรู้สึกไม่ดีก็เกิดขึ้นมาชั่วขณะ ด้วยความรู้สึกถูกขโมยความรู้เสียอย่างนั้นแล้วยังหลังจากที่ขโมยความรู้แล้วยังจะทำให้นางรู้สึกไม่ดีอีก“ทำไม ยังไม่อร่อยอีกรึ？”เย่แจ๋หยิ่งอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้“แน่นอนว่าไม่อร่อยอยู่แล้ว เอ๊ะ ไม่เป็นไร ก็เรียนครั้งแรกมันเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ท่านทำใหม่อีกสักครั้งคาดว่าน่าจะอร่อยแล้ว ”หลานเยาเยาพูดเทไทไปมาอย่างจริงจัง“ได้ ถ้างั้นเจ้าก็ทิ้งจานนี้ไปเถิด ! ข้าจะทำใหม่อีกครั้ง”พอพูดอย่างนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็ถือจานปลาไปเททิ้ง แต่หลานเยาเยาก็รีบห้ามเอาไว้“เอ๊ะๆๆ เดี๋ยวๆๆๆ ท่านตั้งใจทำจานใหม่ก็พอแล้วทิ้งอาหารเรื่องเล็กแค่นี้ให้ข้าจัดการเถิด !！”นางไม่สนว่าเย่แจ๋หยิ่งจะตกลงหรือไม่ นางก็เอาจานปลาตุ๋นจากเขามาไว้ในมือของตัว
