” ความรู้สึกเช่นนี้ดีมากใช่หรือไม่? ” เย่แจ๋หยิ่งถามด้วยเสียงทุ้มหากรู้ว่าริมฝีปากของนางจะทำให้เขาหลงไหลได้ถึงเพียงนี้ เขาก็คงไม่หากห้ามตัวเองเพียงเพราะนางจูบเขาด้วยจุดประสงค์อื่นหรอก” ดีอะไรกัน ! ปล่อยข้านะ ”หลานเยาเยาเลียริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยของตัวเองแล้วกัดปากตัวเองด้วยความหดหู่ทั้งที่จูบได้ยํ่าแย่ขนาดนั้น แล้วทั้งที่ตอนยังมีสติก็สร้างเกราะกำบังในใจแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังหลงเข้าไปในกับดักนั่นอยู่ดีแย่แล้ว !ไหนพูดแล้ว ว่าจะเป็นสหายร่วมต่อสู้ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน ตอนนี้ดันจูบกันเสียแล้วจะทำยังไงดี？“······”เย่แจ๋หยิ่งไม่เข้าใจเล็กน้อย แต่ก็ยังปล่อยนางออกแต่โดยดีเขารู้สึกได้ชัดเจนเลยว่านางเองก็ให้ความร่วมมือ ทำไมพอหยุดถึงได้เปลี่ยนสีหน้าเป็นคนละคนเสียแล้วเล่า?1046
ในขณะที่เขายังงงงวยอยู่นั้นก็เหลือบไปเห็นคราบแดงๆบนไหล่ เขาก็ไม่ได้ที่จะตะลึงงันเขาจึงรีบหันไปยังหลานเยาเยาที่กำลังขึ้นไปยังหลังม้าโดยทันทีก็เห็นว่านางขมวดคิ้วแน่น ทั้งยังใช้แรงของมือข้างเดียวดึงตัวเองขึ้นม้าไปแต่แขนอีกข้างกลับถูกบดบังด้วยร่างเล็กของนางเขามิได้ถามอะไรทั้งสิ้นก็กระโดดขึ้นไปยังหลังม้า จากนั้นก็ดึงนางเข้ามายังอ้อมแขนของตัวเอง พลันเอาบังเหียนออกจากมือของนาง ทั้งยังหลีกเลี่ยงที่จะสัมผัสของแขนที่ได้รับบาดเจ็บของนางอีกด้วย“ย่าห์······”หลานเยาเยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการกระทำอันกระทันหันของเขา จึงอดมิได้ที่จะเงยห
