หลานเยาเยาที่นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยตัวที่เปียกโชก สายตามองไปยังข้างหน้าที่ชายคาบ้านสองฝั่งกำลังเริ่มห่างหายไปอย่างรวดเร็วอีกในไม่ช้าก็จะถึงจวนอ๋องเย่แล้ว หลานเยาเยาจึงรีบเร่งความเร็วขึ้นแต่แล้ว!ตรงหน้าก็ปรากฏร่างของใครบางคนขึ้นมาให้ตายเถิด กลางคํ่ากลางคืนทั้งยังฝนตกหนักเยี่ยงนี้ ใครยังช่างกล้ามายืนหาที่ตายกลางทางม้าวิ่งเช่นนี้กัน !” นี่ คนที่อยู่ตรงหน้านั้นรีบหลบออกไป หากชนเข้า เจ้าต้องรับผิดชอบตัวเองไม่จ่ายค่าเสียหายนะ”เสียงของนางนั้นดังมาก แม้จะถูกเสียงของฝนที่ตกหนักกลบไปบางส่วน แต่เสียงก็ไม่ได้เบาลงเลย ยิ่งมีเสียงฝีเท้าม้าที่ควบมาด้วย!นอกเสียจากว่าคนผู้นั้นจะหูหนวก มิฉะนั้นก็คงได้ยินเสียงตะโกนของนางแล้ว….แต่แล้ว ！ร่างของคนที่ยืนอยู่กลางทางม้าวิ่ง ก็นิ่งอย่างไม่ไหวติงใดๆ” รีบหลบไปเสีย มิเช่นนั้นจะชนเจ้าแล้วจริงๆนะ ”นางตะโกนอีกครา ด้วยเสียงที่ดังขึ้นหลายเท่า1038
แต่ถึงอย่างนั้นนางก็มีเสียงระฆังเตือนขึ้นมาในใจของนาง นางจึงใช้มือข้างหนึ่งถือบังเหียนเอาไว้แล้วมืออีกข้างชักดาบออกมาถือในมือด้วยระยะห่างที่ค่อนข้างไกลกัน ทั้งฝนที่ตกมาค่อนข้างหนักลงมากระทบตาของนางจนมองไม่เห็นว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้านั้นคือใครกันแน่ ?ตอนนี้พอเข้าใกล้เรื่อยๆนางถึงได้เห็นว่าคนๆนั้นเป็นคนที่นางนั้นคุ้นเคยเป็นอย่างดีแม้แต่เสื้อผ้าเปียกโชกชุดนั้นนางเองก็เคยเห็นมาก่อนหน้านี้เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?ไม่มีทาง ! คงม
