ิใช่ว่ามีคนปลอมตัวมาหรอกนะ?ดังนั้นแทนที่นางจะหยุดม้า แต่กลับฟาดแส้เพื่อเพิ่มความเร็วให้มากยิ่งขึ้นแต่ทว่า….คนที่อยู่กลางสายฝนก็ยังคงนิ่งไม่ขยับ เพียงแต่มองมายังนางอย่างเงียบๆเมื่อระยะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หลานเยาเยาก็ถึงกับขมวดคิ้วหนัก พลันรัดบังเหียงม้าแน่นจนม้ายกขาหน้าขึ้นสูง พร้อมกับร้องเสียงดังขึ้นมาหลังจากรอจนม้าหยุดนิ่ง หลานเยาเยาก็เก็บความเจ็บปวดบนแขนแล้วลงจากม้าด้วยความกังวล“เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้？”เขาควรจะอยู่กับหลานจิ่นเอ๋อมิใช่รึ?1039
ทั้งยังหลานจิ่นเอ๋อเพื่อช่วยเหลือถึงได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าจะไม่จำเป็นต้องอยู่กับนางตลอดเวลา แต่ยังไงเสียเขาก็ควรที่จะอยู่ดูแลเป็นห่วงเสียหน่อยสิ !ใครจะรู้！เขามิได้ตอบกลับคำถามของนาง แต่กลับถามออกมาแทน” ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าให้รอข้า ”เสียงทุ้มที่มาพร้อมกับคำถามที่ดูเอาแต่ใจ ความรู้สึกนั้นราวกับว่าเขาบอกให้นางรอ นางก็ต้องรอเสียอย่างนั้นท่าทางที่เอาแต่ใจนั้นทำให้หลานเยาเยารู้สึกตลกโห คนอะไรกัน !บอกให้นางรอ แล้วนางจะต้องรอเยี่ยงนั้นรึ?” ข้าก็เคยกล่าวแล้วเช่นกันว่าข้ารอท่านไม่ได้ ” ประโยคนางเองก็เคยกล่าวแล้ว เขาเคยคิดว่านั่นเป็นปัญหาของตัวเขาเองบ้างหรือไม่” เหตุใดถึงไม่รอข้า ?”เขาเดินทีละก้าวทีละก้าวมายังข้างกายนาง ในขณะที่ใจยังเต้นหนักไม่หยุดเพื่อที่จะตามนางให้ทัน เขาเลยต้องใช้ลมปราณตามมาจนทันได้เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดกันที่ทำให้เขารู้สึกว่าแว
