วตาที่นางมองมายังตัวเองนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาแบบนั้นไม่รู้ว่ามองด้วยความเฉยเมยหรือเรียบง่ายแต่มันทำให้เขารู้สึกใจไม่สงบ1040
” ข้ามีธุระต้องกลับไปที่จวน แล้วอีกอย่างข้าในฐานะพราชายาเย่ที่อยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้นข้าไม่สามารถที่จะเฝ้ามองดูท่านกับหลานจิ่นเอ๋ออยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิดโดยไม่แยแสหรอก ! ”แม้นางจะเป็นคนใจกว้าง แต่นางก็ยังต้องรักษาหน้า เข้าใจหรือไม่?พอมองดูร่างกายที่เปียกชุ่มของเย่แจ๋หยิ่ง ถึงแม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างกระทบกับสายตาแต่ตอนนี้นางมีเรื่องด่วน ไม่มีอารมณ์มาชื่นชมความงดงามของเย่แจ๋หยิ่ง” เจ้ากำลังหึงอยู่งั้นหรือ? ” แววตาของเย่แจ๋หยิ่งประกายขึ้นมา” หึง? ข้าเนี่ยนะจะหึง ? จะเป็นไปได้เยี่ยงไรกัน ? ข้าไม่หึงหรอก ! ” หลานเยาเยารีบส่ายหน้าอย่างทันควัน นางเป็นคนที่รู้จักปล่อยวาง เรื่องหึงหวงนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่” ข้าไม่เชื่อ ! ” นํ้าเสียงสงบ” เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของท่าน ข้ามีเรื่องด่วนจริงๆ รบกวนท่านอย่ามาขวางทางข้าเลย ”เอาจริงๆ ที่ตามมาไกลเยี่ยงนี้ก็เพียงเพื่อถามคำถามเดียวเท่านั้น บ้าไปแล้ว !พูดจบ หลานเยาเยาก็เตรียมตัวจะหันหลังกลับเพื่อกลับไปขึ้นม้าแต่ผู้ใดจะรู้ว่า…..แขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บกลับถูกมือใหญ่รั้งเอาไว้ แล้วยังใช้แรงอีกเสียด้วยจนทำให้นางร้องออกมา1041
ฟู่….ทันใดนั้น ！ความเย็นทะลุผ่านออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ พร้อมกับเหงื่อที่ไหลออกมาต่างก็ถูกชะ
