ียงความช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น ” เซียวจิ่นหยูจัดเสื้อผ้าที่ยับเล็กน้อยพลางยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน1033
” วางใจเถิด! เรื่องความสามารถของเจ้าข้าจักไม่บอกแก่ผู้อื่นหรอก แต่สำหรับผู้อื่นนั้นข้าไม่สามารถจัดการได้ ”พูดไปเขาก็พลันหันไปมองหลานจิ่นเอ๋อก่อนจะจากไปก็ยังคงทิ้งคำพูดไว้” นางเป็นคนที่มีเล่ห์อุบาย ยังไงเสียข้าเชื่อว่าเจ้าคงจะรับมือได้ยาก”เหอะๆ !เขามองออกเป็นทะลุปรุโปร่งท่ามกลางสายฝน นางเฝ้าดูเซียวจิ่นหยูจากไป ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าพูดกับเย่แจ๋หยิ่ง” ข้ายังมีธุระต้องไปจัดการสักครู่ ท่านอ๋อง ท่านอยู่ดูแลนางเถิด ! ”การต่อสู้เมื่อครู่ที่ผ่านมา ทำให้นางเข้าใจแล้วพวกเขาถือเป็นสหายร่วมต่อสู้ที่ดีต่อกัน !เพียงเท่านั้น !” เจ้าอยู่ที่นี่รอข้าเถิด ” เย่แจ๋หยิ่งมองนางด้วยสีหน้าที่ยากจะอธิบายออกมาได้” ข้าอยู่ที่นี่รอท่านมิได้หรอก ข้ายังมีธุระ ”เพราะประการแรกคือนางต้องรักษาแผลให้ตัวเอง และอีกประการคือนางยังต้องกลับไปที่จวนอ๋องเย่เพื่อตามหาหีบใบนั้น1034
หลานจิ่นเอ๋อที่จับเสื้อผ้าของเย่แจ๋หยิ่งตลอดมิยอมปล่อยก็กล่าวว่าอยู่ท่ามกลางสายฝนยากต่อการทำแผล ต้องเข้าไปข้างในถึงจะได้เย่แจ๋หยิ่งจิตใจหนักแน่นจึงหยิบดาบขึ้นมาตัดชายเสื้อตรงที่หลานจิ่นเอ๋อจับไว้อยู่จนขาดแต่ทว่า !ก่อนที่เย่แจ๋หยิ่งกำลังจะลุกขึ้นหลานจิ่นเอ๋อก็กล่าวอะไรบางอย่าง เลยทำให้เขานั่งลงไปอีกครั้งหลานเยาเยามองเห็นสายตาที่หลานจิ่นเอ๋อจ้องม
