าที่นาง จนนางไม่สามารถกล่าวได้ว่านั่นเป็นสีหน้าอย่างไรกัน แต่กลับรู้สึกราวว่านางจะพรากเย่แจ๋หยิ่งไปเสียอย่างนั้นนางรู้สึกว่าช่างเป็นเรื่องน่าขันอย่างอธิบายไม่ถูก !หากเป็นของของเจ้าไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็พรากไปมิได้ แต่หากไม่ใช่ของเจ้าจะรั้งเยี่ยงไรก็รั้งไว้มิได้อยู่ดีหลานเยาเยามิได้พรํ่าอะไรมากนัก ก็ไปขอยืมม้าจากข้ารับใช้ เมื่อขึ้นยังหลังม้าตัวสูง นางก็ฟาดแส้แล้วจากไปอย่างรวดเร็วเย่แจ๋หยิ่งที่นั่งอยู่นาน เมื่อไม่เห็นหลานจิ่นเอ๋อกล่าวสิ่งใด ก็ถึงกับขมวดคิ้วหนักยิ่งขึ้นแล้วครู่ต่อมา !เย่แจ๋หยิ่งก็เริ่มกล่าวออกมาอย่างไร้อารมณ์1035
“ที่ข้าทำตามใจเจ้าคราสองครา มิใช่เพราะเจ้านั้นมีความพิเศษอันใด แต่เพราะสิ่งที่เจ้ารู้นั้นมีความเกี่ยวข้องกับท่านแม่ แล้วก็หลานเยาเยาก็ไม่ได้เกลียดชังเจ้านักหรอก มิเช่นนั้นละก็ตอนนี้เจ้าคงได้กลายเป็นศพไปแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะจำได้หรือใช้สิ่งนี้มาใช้ประโยชน์ สิ่งเหล่านี้ข้ากฌไม่อยากจะถามอีกต่อไปแล้ว เจ้ามีเวลาเพียงคํ่าคืนเดียวเท่านั้น หากเจ้ายังไม่พูด ข้าจักพาเจ้าไปประมูลราคาที่จวนแม่ทัพเสีย”กล่าวจบ เย่แจ๋หยิ่งก็ลุกขึ้นแต่ทว่าเขาก็ไม่เห็นร่างของหลานเยาเยาเสียแล้ว เขาเดินมายังหน้าองครักษ์นายหนึ่ง” พราชายาเล่า? ”องครักษ์ส่ายหน้าเขานั้นมัวจัดการกับร่างของเหล่าคนชุดดำทั้งยังตรวจหาหลักฐาน เลยมิได้ทันสังเกตุการกระทำใดๆของพราชายาเย่” รายงานอ๋องเย่ขอรับ พราชายาขอม้าไปตัวหนึ่งพ
