ทั้งสี่คนเผชิญหน้ากัน หลานเยาเยาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมาเป็นสีหน้าปกติ เมื่อได้พบกับสายตาที่ไม่สามารถอธิบายได้ของเย่แจ๋หยิ่งนางจึงยิ้มกลับอย่างแห้งๆช่วงเวลานั้น ไม่มีใครปริปากพูดเซียวจิ่นหยูแอบชำเลืองมองไปที่หลานเยาเยาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เคลื่อนสายตาไปมองที่เย่แจ๋หยิ่ง สายตาแสดงความครุ่นคิดหลังความเงียบงันเพียงชั่วขณะ หลานจิ่นเอ๋อได้เริ่มบทสนทนา : “น้องหกเจ้าออกมาได้เช่นไร? ถึงได้อยู่กับเซียวซื่อจื่อ”ได้ยินดังนั้น หลานเยาเยาหัวเราะออกมาเบาๆ โดยไม่ตอบคำถามและถามกลับไปว่า“ผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานที่เช่นเจ้ายังออกมาได้ ทำไมข้าจะออกมาไม่ได้?”เป็นนํ้าเสียงที่เย้ยหยันและเสียดสีเป็นอย่างมากหลังสิ้นคำพูด!“น้องหก ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น……”หลานจิ่นเอ๋อหน้าแดงฉานขึ้นมาทันที นางส่งไปตาไปที่เย่แจ๋หยิ่งนิดหนึ่ง แววตาแสดงออกถึงความน้อยอกน้อยใจหากแต่ว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้มองมาที่นางเลยสักนิด สายตาเขาจับจ้องไปที่หลานเยาเยาตั้งแต่แรก และหยุดอยู่ที่นาง1023
เมื่อหมดหนทาง หลานจิ่นเอ๋อจึงเอ่ยปากด้วยความน้อยใจว่า :”ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านอ๋องเย่ ดังนั้นจึงออกจากจวนมาพร้อมท่านอ๋อง น้องหก เจ้าอย่าเข้าใจผิดเป็นอันขาดนะ พวกเราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ”ทว่า!นางยิ่งพูดเช่นนี้ ยิ่งทำสายตาหลบๆซ่อนๆ เหมือนกับว่าไปทำอะไรผิดมาเหอะๆ……หลานจิ่นเอ๋อนั้นเหมือนกับจ้าวซื่อ เป็นคนที่เต็มไปด้วยอุบายเล่ห์เหลี่ยม
