น่าเสียดายนักที่ในสายตาของนางนั้นทั้งสองคนเป็นเหมือนเพียงตัวตลกเท่านั้น ไม่ควรค่าแก่ความเกรงกลัวสิ่งที่ทำให้นางไม่พอใจจริงๆ ก็คือท่าทีของเย่แจ๋หยิ่งเท่านั้น!“เรื่องระหว่างพวกท่านไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า แต่ข้าขอเตือนไว้หน่อย ว่าอย่าเอาความสนใจทั้งหมดมาไว้ที่ตัวข้า ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรก็ต้องชดใช้เอง”พูดจบ ก็หันไปกัดกินของอร่อยที่อยู่ในมือ“เซียวซื่อจื่อ ขอบคุณอาหารรสเลิศของท่าน อร่อยมาก”หลังจากแสดงความขอบคุณเสร็จ นางก็หยิบเนื้อย่างอีกสองสามไม้ออกมาใส่ปาก กินไปเดินไป ขณะที่กำลังจะเดินผ่านเย่แจ๋หยิ่งไป ก็ถูกฉุดข้อมือเอาไว้หลานเยาเยาหัวเราะออกมาเบาๆ มองดูมือใหญ่ๆที่จับข้อมือนางไว้ และสบตากับเย่แจ๋หยิ่ง1024
“ท่านอ๋องมีเรื่องอะไรงั้นหรือ?”“ทำไมเจ้าถึงได้อยู่กับเขา?”คำถามนี้ของเย่แจ๋หยิ่ง ทำให้หลานเยาเยารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังฟังเรื่องตลกอยู่เขาเองยังอยู่กลับผู้หญิงอีกคน ยังจะมีหน้ามาถามนางอีก ว่าทำไมจึงอยู่กลับผู้ชายอีกคน?นางอ้าปากนิดนึง กำลังจะตอบกลับไป แต่ดันหันไปเห็นของชิ้นหนึ่งที่เตะตามาก จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง เป็นกระเป๋าเงินในนั้นจริงๆ ซึ่งเวลานี้อยู่ในมือของเย่แจ๋หยิ่งหลานเยาเยาคุ้นเคยกับกระเป๋าเงินใบนั้นดี ตอนกลางวันนางเห็นตอนอยู่ที่ลานของหลานจิ่นเอ๋อ บนกระเป๋าเงินปักคำว่าจิ่นไว้อย่างชัดเจนนางไม่พูดในสิ่งที่คิดจะพูดในตอนแรก แต่สิ่งที่พูดกลับเป็นคำว่า :“กระเป๋าเงินสวยดี!”พ
