อดทนไว้และเดินไปอย่างช้าๆทั้งสองพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย โดยที่ไม่รู้ว่า ขณะนี้ได้เดินมาถึงถนนของกินเล่นโดยไม่รู้ตัวเลยเซียวจิ่นหยูเป็นผู้เตือน ไม่เช่นนั้นนางก็ยังไม่ทันได้สังเกต1021
เมื่อมาถึงถนนของกินเล่น หลานเยาเยาเงยหน้ามองดู ตลาดกลางคืนมีตั้งวางของกินไว้มากกว่าตอนกลางวันอย่างเห็นได้ชัดกลิ่นหอมอบอวลจากของกินมากมายโชยมาแตะปลายจมูก หลานเยาเยายืนอยู่หน้าถนนของกินเล่น ก็ขยับฝีเท้าไม่ออก!เซียวจิ่นหยูที่เห็นดังนั้น ในแววตาเต็มไปด้วยไปด้วยรอยยิ้ม จึงไปซื้อของอาหารและยื่นมันให้แก่นาง“ขอบคุณ!”เรื่องอื่นไม่สำคัญ เรื่องกินสำคัญที่สุดคำที่บอกว่ากินของเขาต้องทำดีกับเขา ตอนนี้หลานเยาเยาเริ่มรู้สึกดีกับเซียวจิ่นหยูมากขึ้นทันใดนั้น เมื่อพวกเขาทั้งสองเดินมาถึงถนนที่มีคนน้อย กลับพบกับเย่แจ๋หยิ่ง!และข้างกายเย่แจ๋หยิ่งมีผู้ญิงที่ดูอ่อนโยนรูปงามหลานจิ่นเอ๋อยืนอยู่ด้วย……
1022
