ฟ้าก็เพิ่งจะเริ่มมืด ออกมาเดินเล่นก็ไม่น่าจะแปลกอะไรแต่ทว่า มันคงเป็นเรื่องบังเอิญเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็พบกับเซียวจิ่นหยู เขาไม่ได้ขี่ม้า แต่กลับจูงม้าเดินไปอย่างเงียบๆเดิมทีหลานเยาเยาไม่ได้คิดอยากจะคุยด้วย แต่จะทำเช่นไรได้ในเมื่อพวกเขาต้องเดินไปในทางเดียวกัน!สองคนที่รู้จักกัน คนหนึ่งเดินด้านหน้าอีกคนเดินตามหลัง แต่ก็ห่างกันไม่มากถ้าไม่ทักทายก็คงจะเป็นการเสียมารยาทดังนั้น……“บังเอิญจังเลย! เซียวซื่อจื่อไม่ดูละครแล้วหรือ？”เมื่อได้ยินเสียงนาง เซียวจิ่นหยูก็หันหลังกลับมา พยักหน้าเล็กน้อยตอบรับนาง1020
“ดูจบไปตอนนึงแล้ว แต่ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืด ควรต้องกลับแล้ว พราชายาเย่ นี่ท่าน……?”“ดูละครอะไรพวกนั้น น่าเบื่อจะตาย ไม่เหมาะกับข้า ข้าจึงออกมาเดินเล่นปกติแล้วข้าชอบไปตลาดกลางคืน” ในเมื่อ ตลาดกลางคืนทั้งสวยและมีของกินมากมายไปหมดเซียวจิ่นหยูพยักหน้าด้วยความเข้าใจ จากนั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า:“แสดงว่าพราชายาเย่ต้องมุ่งหน้าไปถนนของกินเล่นที่ตลาดกลางคืนแน่ๆ!”“เหอะๆ……”หลานเยาเยายิ้มด้วยความเขินอายถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องต้องจัดการ ข้าจะมุ่งหน้าไปที่ถนนของกินเล่นแน่นอนน่าเสียดายที่ตอนนี้นางต้องกลับจวนอ๋องเย่แต่ทว่า……กลับจวนอ๋องเย่ก็ต้องผ่านถนนของกินเล่น ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าจากเดิมที่นางคิดไว้ว่าจะเดินทางกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่ในเมื่อข้ากายมีเซียวซื่อจื่อที่สุภาพเรียบร้อยอยู่ด้วย นางก็ทำได้เพียงแค่
