ใจของนางว้าวุ่นนั่น ปรากฏขึ้นอีกครั้งในดวงตาของเขา……ขณะอยู่ในสายตาเขา หลานเยาเยาก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมากะทันหัน จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปจ้องหน้าเขาแวบหนึ่ง“มองอะไร? ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง?”เพิ่งสังเกตเห็นว่า ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เย่แจ๋หยิ่งมีท่าทีแปลกๆ โดยเฉพาะแววตา“เหอะ！”เขาหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นก็ยื่นลำแขนยาวๆของเขาออกมาทางนาง “มานี่!”ได้ยินดังนั้น!หลายเยาเยาก็กอดจานองุ่นในอ้อมแขนไว้แน่นทันทีจะทำอะไร คิดจะแกล้งนางให้ตกใจเพื่อจะแย่งองุ่นไปงั้นหรือ?เมื่อมองดูสายตาที่จริงจังของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจกอดองุ่นไว้แล้วเดินเข้าไปหาเมื่อมาถึงตรงหน้าเขา ก็ถามอย่างระมัดระวังว่า : “มีเรื่องอะไร?”1011
นอกจากเรื่องจะกินของในมือนาง เรื่องที่เหลือก็ตกลงกันง่าย“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”เขาคิดทบทวนมาหลายวันแล้ว คิดว่าเรื่องนี้ควรจะคุยกับนางให้รู้เรื่อง แม้ว่าพูดออกมาแล้วจะทำให้นางโกรธ แต่ก็จำเป็นต้องพูดออกมา“ท่านพูดมาสิ!” หลานเยาเยามองเขาด้วยความสงสัย ความระมัดระวังที่ปรากฏบนใบหน้ายังคงไม่ผ่อนคลายลง“ข้าไม่สามารถรักษาสัญญาของพวกเราไว้ได้แล้ว!”เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป หลานเยาเยาก็ขมวดคิ้ว และยิ่งกอดจานองุ่นในอ้อนแขนแน่นขึ้น“ท่านมั่นใจ?”ไม่สามารถรักษาสัญญาได้ งั้นก็หมายความว่าเขาจะไม่ปกป้องนางอีกต่อไปจะไม่รับรองความบริสุทธิ์ของนาง ยิ่งไปกว่านั้นคือหลังจาก 3 ปีแล้วเขาไม่ใ
