ให้หัวใจของเขาว้าวุ่นได้คิดไม่ถึงว่าคนคนนั้นจะเป็นหลานจิ่นเอ๋อ……แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่นางก็ตัดสินใจเดินออกมาก่อนนางเองก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล!“หลานเยาเยา!”เย่แจ๋หยิ่งขมวดคิ้ว คิดที่จะตามไป แต่หลานจิ่นเอ๋อก้าวขึ้นมาก้าวหนึ่ง “อ๋องเย่ หม่อมฉันมีเรื่องจะคุยกับท่าน”“ไม่มีเวลา!” เย่แจ๋หยิ่งพูดปฏิเสธไปโดยไม่ต้องคิดเขาคิดว่าหลานเยาเยาจะต้องเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง……“เรื่องนี้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อนนี้ หม่อมฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้เพคะ”เย่แจ๋หยิ่งเดินออกมาจนเกือบจะพ้นบริเวณลานได้หยุดฝีเท้าลง…
1014
