ั้งตอนนี้ทำไม……“กำลังคิดคำถาม ไม่ ไม่ได้สนใจ! ท่านมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?”ที่นี่คือจวนแม่ทัพ และก็ยังเป็นลานหลังจวนแม่ทัพ เขาเป็นถึงซื่อจื่อของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์!มาทำไม？ตอนแรกคิดว่าเขาจะตอบคำถามนางแต่กลับไม่รู้ว่า……992
เขายื่นมือมาปิดปากนางไว้ : “ฉู่ อย่าพูด!”กลิ่นหอมอ่อนๆพัดโชยเข้าจมูกนาง หลานเยาเยามองไปตรงนิ้วมือที่ปิดปากนางไว้อย่างงงๆ โดยไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดีในขณะนั้นแย่แล้ว!นี่นางกำลังโดนล่อลวงงั้นหรือ?เอ๊ะ ไม่ถูกนี่นางกำลังโดนลวนลาม และนางก็ยังโดนชายที่รูปงามมากทั้งยังอบอุ่นอ่อนโยนมากลวนลามซะด้วย ถุ้ยๆ สายตาที่แสนจะอ่อนโยนดูเอาใจใส่นั้น ทำให้หลานเยาเยาหลุดเข้าไปอยู่ในจินตนาการ“อย่าทำผีเสื้อตกใจบินหนีสิ!”นํ้าเสียงที่อ่อนโยนน่าฟัง แซมด้วยรอยยิ้มน้อยๆอะไร?ผีเสื้อ?ฤดูใบไม้ร่วงแล้วทำไมยังมีผีเสื้อ?หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองบนหัวของนางมีกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาพอดี ทว่าใบไม้ร่วงหล่นไปเกือบหมดแล้วแต่กลับมีผีเสื้อตัวหนึ่งเกาะอยู่ตรงนั้นให้ตายสิ！993
มีผีเสื้อจริงด้วย!“ไปไปไป!”ทันใดนั้นหลานเยาเยาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ จึงเอามือปัดไล่ผีเสื้อคิดว่าจะมีชายรูปงามเข้ามาเกี้ยว กลับคิดไม่ถึงว่าเขาทำเพียงเพราะเห็นผีเสื้อตัวนั้น เพียงแค่เพราะผีเสื้อตัวนั้นไม่ได้พยักหน้าให้นางหึ้ย!นางเกลียดผีเสื้อตัวนั้นที่ทำลายจินตนาการของนางท่าทางที่ดูโกรธเคืองของนาง ยิ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเซีย
