วจิ่นหยูมีมากขึ้น“พราชายาเย่ ดูเหมือนว่าท่านจะโมโหง่าย โปรยเหรียญเงินครั้งก่อนก็เป็นแบบนี้ ครั้งนี้ก็เป็นแบบนี้? ทำไมถึงได้โมโห? “นํ้าเสียงที่เสมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกเพลิดเพลิน“ท่านยังจะกล้าพูด ยังดีที่ครั้งนั้นตกใส่ข้าเป็นเหรียญเงิน ถ้าที่ตกโดนเป็นก้อนหินหล่ะก็ ข้าจะไม่จบกับท่าน” พูดจบ หลานเยาเยายังกำหมัดขึ้นยื่นไปที่เขา“เหอะเหอะเหอะ……”เมื่อเผชิญหน้าหลานเยาเยาในท่าทีตอนนี้ เซียวจิ่นหยูก็รู้สึกขำ หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆหุบยิ้มลง และถามต่อว่า “แล้วครั้งนี้ล่ะ?”994
“ครั้งนี้ก็ไม่ใช่เพราะท่านหรือ……” ที่ทำลายจินตนาการของข้าคำที่เหลือด้านหลังนางไม่ได้เอ่ยออกมา แล้วนางเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขามาสนิทสนมกับนางขนาดนี้?ทำไมอยู่ดีๆก็พูดคุยกันเหมือนเป็นเพื่อนกันมานาน?หลานเยาเยาถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือชี้ไปที่เขา พูดอย่างระวังว่า : “เปลี่ยนนิสัยกะทันหัน ต้องเป็นคนเจ้าเล่ห์แน่ๆ”“……”เขาเป็นคนพูดจาแบบนี้ตลอด จึงถามนางว่าทำไมถึงได้โมโห ทำไมจึงกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์?มองดูมือของหลานเยาเยาที่ยื่นไปที่เขา ทำให้เห็นข้อมือขาวๆ ที่มือมีโส่วกงซา（จุดพรหมจรรย์）อยู่ ทำให้ดวงตาของเซียวจิ่นหยูเป็นประกายเล็กน้อยเห็นดังนั้น !หลานเยาเยาเก็บมือกลับไปทันที แอบชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง : “มองอะไร?ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยๆอย่างข้ามาก่อนหรือไง?”“หึหึหึ……”ใครจะรู้ เซียวจิ่นหยูหัวเราะเสี
